หลังจากเรื่องสมาคมวิจิตรศิลป์จีนไม่ได้ข้อสรุป หร่วนอวี้ก็คิดว่าปีนี้คงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมแล้ว จนกระทั่งปลายเดือนมีนาคม สมาคมวิจิตรศิลป์ประจำเขตประกาศรายชื่อผู้ได้รับรางวัล ผลงานของเธอที่ชื่อ “แสงอรุณกับเธอ” ก็คว้ารางวัลมาได้
ตอนหร่วนอวี้ได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวดี เธอกำลังเดินเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตกับลู่เฉิงอวิ๋น ถุงบัวลอยในมือยังไม่ทันได้วางลงในรถเข็น เธอก็ตกใจจนยกมือขึ้นปิดปาก เบิกตากว้างถามว่า “จริงเหรอคะ? ฉันได้รางวัลที่สองเหรอ?”
ลู่เฉิงอวิ๋นก็หันมามองเช่นกัน
เสียงจากปลายสายตอบว่า “ใช่ค่ะ ตอนนี้ภาพของคุณยังอยู่ที่สมาคมวิจิตรศิลป์ประจำเขต ไม่ทราบว่าคุณจะเก็บไว้เอง หรือให้เรานำไปจัดแสดงในโซนที่ร่วมมือกัน พร้อมตั้งราคาเพื่อเปิดประมูลคะ? เราคาดว่าราคาเริ่มต้นจะอยู่ที่สามหมื่นหยวนค่ะ”
หร่วนอวี้ตอบอย่างตื่นเต้นว่า “ประมูลค่ะ ฉันเลือกประมูล จะมีงานประมูลด้วยใช่ไหมคะ? เชิญฉันไปร่วมงานได้หรือเปล่า?”
“ได้แน่นอนค่ะ อาจารย์หร่วน หลังจากแจ้งข่าวให้จิตรกรที่ได้รับรางวัลทุกคนทราบแล้ว ฉันจะเพิ่มคุณในวีแชต พอถึงตอนนั้นส่งเลขบัตรประชาชนมาให้ฉันนะคะ ฉันจะกันที่นั่งไว้ให้ค่ะ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” หร่วนอวี้วางสายแล้วก็โผเข้าไปหาเขา พลางคล้องแขนชายหนุ่มอย่างตื่นเต้น “ลู่เฉิงอวิ๋น ได้ยินไหม ฉันได้รางวัลแล้ว! ภาพของฉันได้รางวัลที่สองของทั้งเขตเลยนะ!”
แขนของลู่เฉิงอวิ๋นรู้สึกจั๊กจี้ แต่เมื่อเห็นท่าทางดีใจของเธอ เขาก็พลอยยินดีไปด้วย “ยินดีด้วยนะ รางวัลนี้เหมาะกับคุณแล้ว!”
หญิงสาวดีใจจนกระโดดโลดเต้น โบกไม้โบกมือพลางบอกเขา “สามหมื่น สามหมื่นเชียวนะ! ภาพของฉันขายได้แพงที่สุดแค่สองพันหยวนเอง แต่ราคาเริ่มประมูลตั้งสูงขนาดนี้ ถ้ามีคนเข้าร่วมประมูล ฉันก็อาจขายได้แพงกว่านี้อีก!”