ผู่โย่วหยวนมองดูสองคนตรงหน้าที่ใกล้ชิดสนิทสนมกัน ดวงตาเบิกกว้างราวกับลูกระฆัง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน โกรธจนตวาดลั่น "ซุนหลานหลาน เธอต้องแกล้งให้ฉันโกรธแน่ๆ เธอจะหมั้นกับเขาได้ยังไง!"
ซุนหลานหลานเบ้ปากอย่างดูแคลน ซบศีรษะลงบนไหล่ของหลินจื่อตง พูดเสียงออดอ้อน "ใครมีเวลามาแกล้งนายให้โกรธ ฉันกับจื่อตงรักกันจริงใจ ส่วนนาย... ขอโทษด้วย ฉันไม่เคยชอบนายเลย!"
ผู่โย่วหยวนโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าหลินจื่อตงด่า "ไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่ แกต้องใช้วิธีอะไรสักอย่างมาหลอกหลานหลานแน่ๆ แกเชื่อไหม แค่ถามคำเดียว ก็จะทำให้แกซวยแล้ว!"
หลินจื่อตงแววตาเย็นชา กำลังจะอ้าปากโต้กลับ แต่ซุนหลานหลานกลับชิงพูดก่อน "ผู่โย่วหยวน นายอย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ ถ้านายยังเป็นแบบนี้อีก ฉันจะเรียกยามแล้วนะ"
ผู่โย่วหยวนเห็นซุนหลานหลานปกป้องหลินจื่อตงขนาดนี้ ในใจทั้งโกรธทั้งร้อนรน
เขาสูดลมหายใจลึก พยายามทำใจให้สงบ แล้วพูดว่า "หลานหลาน ฉันรู้ว่าฉันผิด ที่ฉันกับนางแบบเด็กนั่นก็แค่แสดงละครฉาบฉวย ในใจฉันรักเธอที่สุด เธอกลับไปกับฉันนะ"
"นายตาถั่วหรือไง คู่หมั้นฉันดีกว่านายเป็นร้อยเป็นพันเท่า นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงคู่ควรให้ฉันกลับไปกับนาย?" ซุนหลานหลานพูดจบ หันมามองหลินจื่อตง พูดเสียงเบาหวิว "ที่รัก เรากลับบ้านกันเถอะ"
ผู่โย่วหยวนยื่นมือไปจะดึงซุนหลานหลาน เขาทุ่มเงินไปมากมายเพื่อจีบเธอ จะปล่อยให้เธอเดินจากไปง่ายๆ ได้ยังไง