หลินจื่อตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
"งั้นก็ดี" ซุนหลานหลานมองหลินจื่อตงอย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นถามว่า "มีเสื้อผ้าทางการหน่อยไหม?"
"น่าจะมีสูทอยู่ชุดนึง..." หลินจื่อตงพูดยังไม่ทันขาดคำ จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นสูทที่ถูกตัดเป็นริ้วๆ ในตู้เสื้อผ้า เขาหยิบมันออกมาแล้วสะบัด พลางกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน "ตอนนี้เหมือนจะไม่มีแล้ว..."
ซุนหลานหลานเกือบจะหลุดขำ เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เก็บข้าวของหน่อย เดี๋ยวฉันพานายไปซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด ฉันจะไปรอข้างนอกนะ"
"ไม่ใช่สิ พี่ซุน พวกเราจะไปทำอะไรกันแน่?" หลินจื่อตงเดินตามไปถาม
"นายมีตาทิพย์ไม่ใช่เหรอ? ฉันจะพานายไปหาเงิน" ซุนหลานหลานพูดโดยไม่หันกลับมามอง "รอให้นายมีเงินแล้ว ค่อยหาคนที่สวยกว่า ไปทำไอ้เด็กนั่นให้คลั่งตาย"
หลินจื่อตง "???"
ไอ้เด็กนั่น?
พี่ซุนกำลังด่าหลิ่วเมิ่งเหยาอยู่เหรอ?
หลินจื่อตงเก็บของง่ายๆ แล้วรีบตามออกไป
ด้านล่างห้องเช่า ซุนหลานหลานยืนอยู่ข้างรถเฟอร์รารี่ 458 ของเธอ แล้วถามหลินจื่อตงว่า "ขับรถเป็นไหม?"
หลินจื่อตงตอบตามสัญชาตญาณ "เป็นครับ.."
"ฉันดื่มเหล้ามา นายขับแล้วกัน" ซุนหลานหลานโยนกุญแจรถให้หลินจื่อตง แล้วตัวเองขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ
หลินจื่อตงขึ้นไปนั่ง ตบพวงมาลัยแล้วพูดว่า "พี่ซุน ถ้ารถเป็นรอย ผมชดใช้ไม่ไหวนะ"
"ไร้อนาคตจริง ถ้าเป็นรอยก็ไม่ต้องให้นายชดใช้ งั้นก็แล้วกัน" ซุนหลานหลานดูเวลาแล้วเร่ง "เร็วเข้า เรามีเวลาจำกัด ไปห้างสรรพสินค้ากลางก่อน ขับเร็วหน่อย"