เห็นเหวินรุ่ยในชุดฉีเพาสีแดงชาดเปิดขอบสูง อาศัยความเมาประปรายลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ สวมรองเท้าส้นสูง เดินอ้อมมาที่ด้านข้างของหลินฮุย
เธอวางมือเดียวพยุงพนักเก้าอี้ของหลินฮุย อีกมือถือแก้วไวน์ขาสูง เอนตัวมาเล็กน้อยตามแรงโน้มถ่วง รอยขาวผ่องที่ปกเสื้อโผล่ให้เห็นเป็นบางคราว!
"พี่หลิน......" เหวินรุ่ยแก้มแดงประดัง ลมหายใจหอมฟุ้ง "ในการรบครั้งผ่านมานี้ ถ้าไม่มีพี่ ฉันคงตายอยู่ในมือพวกสัตว์ประหลาดนั่นแล้ว แก้วนี้ฉันตบแทะพี่ ฉันดื่มหมด พี่ดื่มตามสบาย"
พูดจบ เธอชันคอยาวขาวสวยขึ้น ดื่มไวน์ในแก้วหมดเกลี้ยง
หยดไวน์แดงไหลลงจากมุมปาก ผ่านกระดูกไหปลาร้า จมลงสู่รอยขาวผ่องนั้น ภาพตรงหน้าช่างร้อนแรงน่าเดือน
ดื่มเสร็จ เหวินรุ่ยแกล้งทำเป็นจะยืนตัวตรงแล้วถอยกลับ
แต่ในจังหวะที่กำลังจะยืนขึ้น เธอร้องเบา ๆ ว่า "โอ๊ย" ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือรองเท้าส้นสูงเหยียบไม่มั่นจริง ๆ ตัวเธอเพรียวลงทันที ล้มตรง ๆ เข้าหาอ้อมกอดของหลินฮุย