หลินฮุยยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินตรงไป นั่งลงข้างหญิงสาวหน้าเด็กคนนั้น
หลูเกอกับถังกั่วก็พากันนั่งลงข้าง ๆ เขาตามไปด้วย
“ซี๊—ปัง!”
เมื่อครบกำลังพล ประตูห้องอากาศหนาหนักก็ปิดล็อกทันที
เครื่องยนต์พลาสมาของปืนเรือบินเฟยอิงระเบิดเสียงคำราม พุ่งทะยานไปยังเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไป 300 กิโลเมตรด้วยความเร็วสุดน่าสะพรึง
ภายในห้องโดยสาร ตกอยู่ในความเงียบงันและชะงักงันอันเป็นเอกลักษณ์ก่อนเข้าสู่การต่อสู้
ไฟเตือนภัยสีแดงกระพริบวับ ๆ ฉายลงบนใบหน้าทุกคน ดูขึงขันเยือกเย็นผิดมนุษย์
ท่ามกลางความเงียบนั้น หญิงสาวหน้าเด็กที่นั่งข้างหลินฮุยเอื้อมศีรษะมา ยิ้มแฉ่งแล้วพูดว่า
“พี่ใหญ่หลิน ฉันชื่อชิงซินนะ ท่าทีเตะคนตายของพี่เมื่อวานนี่ สุดยอดมาก!”
ทันทีที่เปิดปาก ร่างของหลินฮุยที่พิงพนักเก้าอี้อยู่ก็แข็งค้าง
หญิงสาวคนนี้มีหน้าเหมือนเด็ก ดูท่าทางคงเป็นคนทางใต้
แต่พอเปิดเสียงออกมา…
สำเนียงหนา ๆ นั่นมันช่างเหมือนชายหนุ่มหยาบ ๆ ที่แทะกระเทียมอยู่กลางหิมะทางตะวันออกเฉียงเหนือมายี่สิบปีเต็ม!
หลินฮุยถามอย่างสงสัย “เธอ… เป็นคนทางตะวันออกเฉียงเหนือหรือทางใต้?”
“ทางใต้! ของแท้ 100% คนทางใต้!”