“เฮือก!”
จ่ายิงเลือดคาพักหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ลืมตีนตาขึ้นช้า ๆ
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เจี้ยนจวินจึงชี้ไปที่หลินฮุยข้าง ๆ ทันที “ทหาร เจ้าโชคดีมีชีวิตรอดมาได้ ก็เพราะน้องชายหลินคนนี้ใช้ยารักษาสุดประเสริฐหาตัวจับยากดึงเจ้ากลับมาจากปากประตูมรณะ!”
จ่าเงยหน้าขึ้นมองหนุ่มผมดำตรงหน้า แล้วพูดด้วยความขอบใจ
“ขอบพระคุณ…ท่านผู้เคารพ ความดีของท่านนั้น จอห์นจะขอจดจำตราบใด”
หลินฮุยไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าเบา ๆ เป็นการรับคำขอบคุณนั้น
จากนั้นจ่าหันไปขอบคุณหลี่เจี้ยนจวิน ลู่เกอ และคนอื่น ๆ อย่างจริงจัง
เมื่อจ่าดื่มน้ำแก้กระหายแล้ว หลินฮุยถึงกับเอ่ยถาม
“ท่านจอห์น หัวหน้าเผ่าวิญญาณเหล็กกล้าที่นำทัพมาก่อนหน้านี้ มันหายตัวไปพร้อมแสงสีเขียวในตอนท้าย มันยังไม่ตายใช่ไหม?”
จอห์นพยักหน้า ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“ใช่ครับท่าน ศัตรูที่มีตำแหน่งตั้งแต่ ‘องครักษ์เซียน’ ขึ้นไป เมื่อตรวจพบว่าร่างกายใกล้ตาย แกนกลางของพวกมันจะทำงานกลไกบังคับย้ายตำแหน่งทันที แล้วเทเลพอร์ตกลับไปยังยานแม่ลอยอยู่เหนือแถบดาวเคราะห์น้อยภายนอก เพื่อสร้างร่างใหม่ขึ้นมา!”
ดังนั้นจึงเป็นแบบนี้สินะ…
หลินฮุยฟังแล้วใจหายวูบ
เมื่อเป็นเช่นนั้น การที่เขายึดเอา [รูปปั้นเงียบงัน] มา ย่อมหมายความว่าข้อมูลนี้ต้องถูกส่งกลับไปยังฐานข้อมูลของยานแม่ฝ่ายศัตรูอย่างแน่นอน!
เรื่องนี้…เริ่มยุ่งยากแล้วสิ
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อปัดความคิดวุ่นวายเหล่านั้นออกไปชั่วคราว ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “สภาพของดาวดวงนี้เป็นอย่างไรกันแน่? เมืองที่ใกล้ที่สุดกับที่นี่อยู่ที่ไหน?”