ในเวลาเดียวกัน
เมืองเหล็กสันหลัง, เมืองแมน, นครราตรีมืด, นครรุ่งอรุณ...... ทุกเมืองในแผ่นดินจักรวรรดิ ไม่ว่าจะเป็นค่ายทหาร จัตุรัสกลางเมือง ยอดหอระฆัง หรือผับเตียน ล้วนถูกติดตั้งจอภาพยักษ์ไว้ทั่ว
ชาวบ้านนับไม่ถ้วนหยุดงานมือ ต่างพากันเดินออกมายืนบนถนน
มนุษย์นับพันล้านเงยหน้าขึ้น กลั้นหายใจ จ้องมองการถ่ายทอดสดครั้งนี้ซึ่งจะเป็นตัวชี้ขาดอนาคตของจักรวรรดิ
ในภาพ หัวหน้าใหญ่ผิวเขียวคนนั้นเริ่มหงุดหงิดใจ แต่ผู้บัญชาการรบฮั่วเลี่ยกลับยังไม่ปรากฏตัว
ฝูงชนเริ่มเกิดเสียงซุบซิบเบา ๆ ความสงสัยและความไม่แน่ใจค่อย ๆ แผ่ขยาย
"นี่มันเรื่องอะไรกัน? บ่ายโมง 55 นาทีแล้วนะ ไหนบอกว่าผู้บัญชาการรบฮั่วเลี่ยจะไม่กล้าออกมาสู้แล้วหนีหายไปงั้นเหรอ?" เจ้าของผับเตียนคนหนึ่งเช็ดแก้วในมืออย่างกระวนกระวาย
"ก็เป็นไปได้นะ...... เพราะนั่นมันหัวหน้าใหญ่ออร์คผิวเขียว 'กูกอล' ไง! เล่ากันว่าปีศาจตนนั้นฉีกเรือรบขาดเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า! แม้แต่จอมทัพยังไม่กล้าฟันธงว่าชัวร์ชนะเขาเลย ผู้บัญชาการฮั่วเลี่ยก็แข็งแกร่ง แต่ถ้าหาก......"
"หุบปาก! ห้ามพูดจาไร้สาระ!" ทหารผ่านศึกแขนขาดคนหนึ่งตะโกนดุดัน "ตั้งแต่ถ่ายทอดสดทั่วทั้งเครือข่ายแบบนี้ ข้าเชื่อว่าผู้บัญชาการฮั่วเลี่ยต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน! นั่นคือศักดิ์ศรีของทหารจักรวรรดิ!"