ส่วนชาวจักรวรรดิและทหารที่กำลังดูถ่ายทอดสดอยู่นั้น ก็ตาค้างหมดแล้ว
"เป็นบ้าอะไร? ส่งคนไปแค่สองคนเนี่ยนะ?"
"ฮั่วเลี่ยผู้นำกองรบนั้นเรารู้จัก แต่ไอ้เจ้าที่ใส่ชุดเกราะสีฟ้านั่นมันเป็นใครวะ?"
ไม่ต้องพูดถึงพลเมืองธรรมดากับทหารธรรมดาที่ไม่รู้ความจริงเลย
แม้แต่เลโอนาร์ดกับอเล็กซานเดอร์ยังลุกขึ้นยืนทั้งสองคน สบตากันอึ้ง ๆ
"คนสองคน กระโดดร่มลงกลางวงล้อมล้านคน นี่จริง ๆ เหรอว่าจะสู้แบบตรง ๆ???"
อเล็กซานเดอร์กลืนน้ำลายลงคอ นี่มันกับไปตายฟรี ๆ ต่างกันตรงไหนวะ!
แต่พอนึกถึงว่านี่คือแผนที่หลินฮุยวางไว้ ทั้งสองสูดลมหายใจลึก ๆ ฝืนกดความสยองขวัญในใจลง แล้วกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้อย่างมั่นคงอีกครั้ง
"ใจเย็น ๆ...... หลินฮุยต้องมีการจัดการของเขาแน่ เราดูอย่างเดียวพอ......" เลโอนาร์ดพูดเสียงแหบแห้ง
......
ที่ราบฝังกระดูก
สายลมกระโชกโชก
ข้ายังคงนั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูกขาวขนาดมหึมา
มันก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาสีชาดชำเลืองมองฮั่วเลี่ยที่ยืนอยู่ก้นหลุม แล้วยิ้มเย็น: