เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง วาเลเรียนถอดหายใจยาวแล้วเอ่ยว่า “......ก็ได้ เมื่อเธอยืนกรานขนาดนั้น ฉันก็ขัดขวางเธอไม่ได้ แต่ฉันต้องไปบอกท่านหลานเวยก่อน เพื่อให้นางคอยดูแลเธอเป็นพิเศษบนสมรภูมิ!”
“ไม่เป็นไร” หลินฮุยพยักหน้าอย่างเต็มใจ
หนึ่งนาทีต่อมา วาเลเรียนเดินกลับมาที่ตัวหลินฮุย แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ส่งพิกัดไปที่นาฬิกาสื่อสารของเธอเรียบร้อยแล้ว น้องหลิน...... ต้องระวังตัวให้ดีนะ”
“ครับ ขอบคุณ” หลินฮุยมองพิกัดแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมายิ้มให้ทริอานน้อยที่ยืนมองจ้องรออย่างใจจดใจจ่อมาตลอด “ไปละนะหนูน้อย ซ้อมฟันดาบให้ขยัน ห้ามขี้เกียจ”
“พี่ใหญ่ครับ สู้ ๆ นะ! ตบมันให้หมัดแน่นเลย!” ทริอานน้อยยืนตัวตรงสุดตัว ตะโกนออกมาเสียงดัง
จากนั้นเขากัดฟันแน่น ยกดาบเหล็กมรณะหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฝึกฟันอย่างเคร่งครัดไม่มีที่ติ เหงื่อไหลลงตามแก้ม แววตากลับแน่วแน่เต็มเปี่ยม
มองดูแผนหลังของหลินฮุยที่ค่อย ๆ เลือนหายไปที่ปลายถนน วาเลเรียนคายลมหายใจออกมายาว
ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเมืองเหล็กสัน เขาต้องอยู่ประจำที่ศูนย์บัญชาการ จึงไปยังแนวหน้าไม่ได้