“ไม่ใช่ว่าเปิดผิดวิธีหรอกเหรอ”
หลินฮุยลูบคาง แล้วเสนอ “งั้น......ให้ห่าวหยุนลองดีไหม”
“มีเหตุผล!” เอลินาดิน่าตื่นขึ้นจากภวังค์ รีบยื่นสมุดบันทึกหนังดำให้เจินห่าวหยุน
เจินห่าวหยุนถูมือแล้วเปิดออกอย่างเต็มตื่นตา......ยังเป็นหน้ากระดาษว่างเปล่าเหมือนเดิม
หลินฮุยกับเลอองและคนอื่น ๆ ก็ลองไล่เปิดทีละคน ผลออกมาตรงกันหมด
มันก็เป็นแค่สมุดบันทึกเปล่า ๆ ธรรมดาสุด ๆ เท่านั้น!
เอลินาดิน่าขมวดคิ้วแน่น มองไปที่เลอองอย่างฉงน “เลออง หรือว่านายหยิบเล่มผิด?”
“ไม่ผิดแน่! พี่ นับถือข้าเถอะ เล่มนี้แหละ!” เลอองชี้ฟ้าเป็นปฏิญาณ
หลินฮุยแกล้ง ๆ เปิดดูสมุดบันทึกหนังดำในมือ แววตาเป็นประกายวูบหนึ่งที่คนทั่วไปจับไม่ได้
“เลออง เอลินาดิน่า” หลินฮุยหุบสมุดบันทึก แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดื้อ ๆ “สมุดเล่มนี้ ให้ข้าไปได้ไหม ข้าเอาไปศึกษาดูสักหน่อย”
“พี่เขย! พูดอย่างนี้ทำไม!” เลอองตบอกเสียงโอ้อวด “ของข้าก็คือของพี่! ไม่ใช่แค่สมุดเล่มเดียว พี่ชอบอะไรในคุ้งนี้ หยิบไปได้ตามสบายเลย!!”
เอลินาดิน่าก็พยักหน้าตาม “เมื่อพี่หลินเต็มใจเสียเวลา ก็ฝากไว้กับพี่หลินเถอะ ถ้าค้นพบอะไร ขอให้พี่หลินบอกข้าด้วยนะ!”
“ได้” หลินฮุยพยักหน้าเบา ๆ
ออกมาจากห้องของเลออง หลินฮุยให้หลานเวยออกเดินทางจากเมืองสตาร์ชิลด์ไปเอง ไปสมทบกับรถบ้านเลเวล 10 ก่อน
จากนั้น เขามองไปที่เจินห่าวหยุน แล้วพูดว่า “ห่าวหยุน ออกไปนอกเมืองกับข้าหน่อย”