กลับมาที่รถบ้านแล้วรออีกหกชั่วโมง
ประตูห้องของหลานเวยในที่สุดก็เปิดออก
หลานเวยตื่นจากการทำสมาธิลึก ดวงตาสีฟ้ากลับมาเปล่งประกายวิริยะอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดระดับ 8 อีกครั้ง
"นายท่าน ฉันฟื้นตัวเต็มที่แล้ว" เธอเดินมาหาหลินฮุยแล้วพูดเบา ๆ
หลินฮุยพยักหน้า แล้วชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ "กินอะไรก่อนสักหน่อย กินให้อิ่มแล้วค่อยออกเดินทาง"
หลานเวยส่ายหัว ยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ถึงระดับของฉันตอนนี้ ร่างกายสามารถเติมเต็มด้วยพลังวิญญาณได้ ไม่กินอาหารสักสองสามวันก็ไม่เป็นอะไร"
"งั้นก็ได้" หลินฮุยพยักหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปเคร่งเครียดขึ้น "แต่ก่อนออกเดินทาง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอ"
จากนั้นเขาสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วเล่าเรื่องที่เผ่าวิญญาณจักรกลกำลังจะใช้ "อาวุธระดับทำลายโลก" โจมตีจักรวรรดิให้หลานเวยฟัง
เมื่อฟังจบ รอยยิ้มบนใบหน้าหลานเวยก็แข็งค้างทันที
"นายท่าน......" เสียงของเธอสั่นเครืออย่างกดไว้ไม่อยู่
หลินฮุยก้าวเข้ามาใกล้ ปลอบใจว่า "วางใจเถอะ! ตอนนี้เธอก็เป็นลูกน้องของฉันแล้ว เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน พอฉันได้หัวใจจักรกลมา ฉันจะหาทางทำลายอาวุธนั้นทิ้ง!"
เมื่อได้ยินคำของหลินฮุย ความวิตกกังวลในใจหลานเวยก็มหัศจรรย์เหลือเกิน ค่อย ๆ จางหายไปมาก