เมื่อเห็นสภาพที่ทรมานของไอริน พีคก็ยิ้มบิดเบี้ยว
“ฮ่าๆๆๆ! หลอกเธอเหรอ? เป็นฉันเองที่ใช้มีดแทงเธอ! เลือดพุ่งกระจายไปทั่ว! เธอไม่ใช่ผู้ใช้พลังภูตด้วยซ้ำ เป็นแค่ไพร่ชั้นต่ำ โดนแทงไปหลายดอกขนาดนั้น เธอคิดว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกเหรอ?!”
“ที่ขวางการก้าวขึ้นสู่เครื่องจักรของฉัน พวกเธอมีความผิดถึงขั้นตายทั้งเป็น!! ฉันเกลียดเหลือเกิน! ถ้ารู้งี้ฉันควรฟันเธอตายไปด้วย!! อาาา!!!”
“ปัง!!!”
เสียงทุบดังขึ้น!
ใบหน้าของลู่เกอมืดครึ้มเหมือนน้ำ เขาสะบัดขาอย่างหนักเตะเข้ากลางหน้าพีค
พร้อมกับเสียงกระดูกร้าวแตก สะพานจมูกของพีคยุบทั้งอันในทันที ร่างทั้งตัวกระเด็นถอยหลังไปแล้วกระแทกลงพื้นหนักหน่วง
ก่อนที่พีคจะทันได้ตั้งสติ รองเท้าของลู่เกอก็กดทับแก้มของเขา จากนั้นก็บีบเบียดลงบนพื้นหยาบกร้านอย่างแรงงัด
“อ๊ะ! อืออือ......”
พีคร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวดราวกับหมูกำลังถูกฆ่า โคลนกับเลือดเกาะเต็มใบหน้า
ลู่เกอมองลงมาที่สิ่งมีชีวิตต่ำต้อยใต้เท้าของตนเองอย่างเย็นชา แล้วหันไปมองไอรินที่เกือบจะเป็นลม ก่อนพูดเบา ๆ
“ไอริน อย่าฟังเดรัจฉานนี่มันเห่า หลี่พี่ใหญ่กับถังกั่วพวกนั้นรีบรุดไปถึงบ้านเธอแล้ว แม่ของเธอจะไม่เป็นอะไร อีกแป๊บเดียวพวกเขาก็ถึงแล้ว!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาที่หม่นหมองของไอรินก็สว่างวาบขึ้นมา
“อืออือ......” พีคที่โดนเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้ายังคงครวญครางไม่เลิก “ไม่มีประโยชน์หรอก! ฉันแทงไปเจ็ดแปดดอก ผ่านไปนานขนาดนี้ เธอตายแน่นอน......”