ในขณะที่อาร์เธอร์ อเล็กซานเดอร์ เลโอนาร์ด อวตารจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ และจักรพรรดินี ต่างจัดการกองก้อนยักษ์ของตนเองได้ทั้งหมด
เบื้องบนฟ้าของเมืองรุ่งอรุณ
หลินฮุยก็ฉายกายเป็นหุ่นเกราะพันจาง ขวางก้อนอุกกาบาตที่ใหญ่ที่สุดที่ตกลงสู่จักรวรรดิทอเรสไว้ได้!
แต่การฉายกายเป็นหุ่นเกราะพันจางนั้น กินความเป็นเทพไปมหาศาลเหลือเกิน
ผ่านไปเพียงหนึ่งวินาที หลินฮุยก็ถูกบังคับให้ยกเลิกฟอร์มพันจาง กลับคืนสู่สภาพหุ่นเกราะดำสูง 20 เมตรดังเดิม
โชคดีที่ไข่นกกาลเสี่ยวหลันที่ลอยอยู่ข้างกาย ปลุกสิทธิ์แห่งกาลเวลาขึ้นอีกครั้ง ทำให้เศษอุกกาบาตที่เหลือรอดเหนือเมืองรุ่งอรุณหยุดนิ่งไปอีกชั่ววูบ!
“ขาดซะที!”
ดวงตาหลินฮุยเย็นชา ปีกคมความถี่สูงอิออนยาว 40 เมตรบนหลังค่อย ๆ แผ่ออกมา กลายเป็นสายรุ้งแสงพาดข้ามขอบฟ้า ฟันเศษอุกกาบาตรอบด้านจนแตกเป็นผุยผง!
ป้อมปืนต่อสู้อากาศยานบนพื้นรีบเข้าประชิด ระลอกยิงที่สองบดขยี้เศษฝุ่นที่เหลือจนราบคาบ
เศษหินก้อนเล็กไม่กี่ก้อนที่สกัดไม่ทัน พุ่งเข้าโล่สุญญากาศที่แผ่คลุมเหนือเมือง สร้างเพียงระลอกคลื่นไร้อันตรายเป็นวง ๆ
วิกฤตของเมืองรุ่งอรุณ ก็คลี่คลายลงเช่นกัน!
“ท่านเจ้าขา......หนูง่วงมาก ขอนอนต่อนะ......”
เสียงแว่วใสไร้เดียงสาของเสี่ยวหลันดังขึ้นในจิตของหลินฮุย แสงสีทองอ่อนบนเปลือกไข่ค่อย ๆ มืดลงอย่างรวดเร็ว และจมสู่หลับลึกอีกครั้ง
“เหนื่อยมากนะ เสี่ยวหลัน”
หลินฮุยพยักหน้าเบา ๆ แล้วโบกมือส่งไข่นกกาลเข้าสู่ต่างมิติ
......
อย่างไรก็ดี
เมืองชู่กวง เมืองกระดูกสันหลังเหล็ก เมืองแมน เมืองโล่ดาว และเมืองเซ่อหลัน ทั้ง 5 เมืองนี้มีผู้ทรงพลังสูงสุดประจำอยู่ จึงจัดการอุกกาบาตทั้งหมดที่ตกลงมาได้สำเร็จ
แต่เมืองอื่น ๆ ของจักรวรรดิทอริส ก็ไม่โชคดีเช่นนั้น!