เมืองสตอร์ม
หนึ่งในนครแห่งภาคตะวันออกเฉียงใต้ของจักรวรรดิ
เมืองสตอร์มถูกอุกกาบาตขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 20 เมตรถล่มลงมา ทำให้พื้นที่หนึ่งส่วนห้าของเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง
ที่ขอบซากปรักหักพัง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งแหลกลามอยู่ท่ามกลางกองเศษหิน ร่างกายเต็มไปด้วยแผลเปื่อยเลือด เหนื่อยหอบถี่ๆ
เขามองไปรอบถนนรอบตัว แววตาเผยให้เห็นความโล่งอกเล็กน้อย
"รอดมาได้...... ฉันรอดมาได้จริงๆ......"
ทว่าก่อนที่เขาจะทันเช็ดเลือดออกจากใบหน้า แสงแดดเบื้องบนกลับถูกเงาเย็นยะเยือกบังจนมิด
รูม่านตาของชายวัยกลางคนหดเกร็งอย่างรุนแรง
ในสายตาเขา ร่างหนึ่งที่เปล่งประกายโลหะเย็นเยียบไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ได้ยืนอยู่บนกำแพงพังทลาย จ้องมองเขาลงมาจากที่สูง
"เผ่าวิญญาณจักรกล!?)"
เลือดทั่วร่างของชายวัยกลางคนแข็งค้างทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบกระโดดออกจากอก ฝีเท้าออกแรงดิ้นอยากลุกขึ้นหนีเอาชีวิตรอด
"บึ้ม!"
ลำแสงเกาส์สีเขียวมืดเจาะทะลุอกเขาในพริบตา
"อ๊ากก......"
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสุดสยองของชายวัยกลางคน เสื้อผ้า เนื้อหนัง และกระดูกของเขา เมื่อสัมผัสกับลำแสงเกาส์ในวินาทีนั้น ก็ลอกตัวออกและแตกสลายด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ กลายเป็นสสารในรูปอะตอมดั้งเดิม!
ไปตามสนามพลังอันมองไม่เห็นที่พุ่งออกจากปากกระบอกปืน สสารรูปอะตอมเหล่านั้นถูกดึงกระชากไปยังอาวุธเกาส์ของนักรบเผ่าวิญญาณจักรกล
เพียงเวลาสองจังหวะหายใจ
ชายวัยกลางคนกลายเป็นฝุ่นธุลีสีเทาเย็น ปลิวหายไปกับสายลมระหว่างฟ้าดิน
"อา! เผ่าวิญญาณจักรกล! มันคือเผ่าวิญญาณจักรกล!!"
หลังกองอิฐกระเบื้องไม่ไกลนัก ชาวบ้านธรรมดาไม่กี่คนได้เห็นฉากสยองนี้ด้วยตาตัวเอง ตกใจจนวิญญาณแทบล่องหน วิ่งหนีกระเจิงไปทุกทิศ
หึ่ง!
บนท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังของเมืองสตอร์ม อวกาศบิดเบี้ยวรุนแรงเหมือนคลื่นน้ำ ประตูแสงเฟสสีเขียวมืดหลายสิบบานเปิดออกต่อกันเป็นลำดับ!
กองนักรบเผ่าวิญญาณจักรกลพุ่งทยานออกจากประตูแสง ด้านหลังยังตามมาด้วยยานลอยต้านแรงโน้มถ่วงลำแล้วลำเล่า พร้อมช่างเทคนิคเผ่าวิญญาณจักรกลและบุคคลระดับลอร์ด