"อาณาเขตสัมบูรณ์... เปิด!"
พร้อมกับเสียงเอ่ยแหลมใสของยาเออร์เป่ยเต๋อ
วินาทีถัดมา
ภาพรอบตัวหลินฮุยบิดเบี้ยวและแตกสลายในทันที!
สมรภูมิที่ครึ้มไปด้วยควันปืนและเสียงกรีดร้องหายวับไปจากสายตา แทนที่ด้วยบริเวณหวือหวาที่แช่ไปด้วยหมอกสีชมพู จนเลือดลมพลุ่งพล่าน
แต่นี่เป็นเพียงจุดพักถ่ายแรงเท่านั้น
ทันทีนั้นเอง ยาเออร์เป่ยเต๋อใช้อุ้งเท้าน้อย ๆ ทั้งสองข้างฉีกช่องว่างอย่างรุนแรง
"เปรี๊ยะ!"
ราวกับฉีกภาพวาดม้วนหนึ่งออกจากกัน
ยาเออร์เป่ยเต๋อพาหลินฮุยทะลุผ่านอาณาเขตสัมบูรณ์ของตนเอง แล้วพุ่งเข้าไปในบริเวณสีเทาหม่นที่ตั้งอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงกับความเป็นจินตนาการโดยตรง
ทั้งสองเพิ่งปรากฏตัว ก็เห็นทรงกลมปิดผนึกขนาดมโหฬารไม่ไกลนัก ซึ่งราวกับหัวใจสีดำที่กำลังเต้นถี่!
"เจอแล้ว! นั่นคืออาณาเขตของเทวทูตตกต่ำสี่ปีกนั่นเอง!" เสียงของยาเออร์เป่ยเต๋อดังขึ้น
......
ภายใน[อาณาเขตสัมบูรณ์]ของเทวทูตตกต่ำสี่ปีก
"ฮึก...... ฮึก...... ฮึก......"
หลานเวยคุกเข่าข้างเดียวลงกลางช่องว่างมืดมิด หอบหายใจถี่วูบ
เส้นผมสีฟ้าน้ำแข็งยาวสยายของนางตอนนี้ยุ่งเหยิงไปหมด และดวงตาอ่อนโยนคู่นั้น ตอนนี้กลับยังคงหลงเหลือความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้นไม่มิด
นางหลุดออกมาได้
แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือ นางรู้สึกเหมือนวิญญาณของตนถูกบดขยี้บนโรงหีบ จิตใจถูกสูบจนเกือบแห้งเหลือด
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพลวงตานั้น สมจริงเกินไป
นั่นคือภาพในส่วนลึกที่สุดของหัวใจนาง — ภาพที่น่ากลัวที่สุด ภาพที่ไม่อยากเผชิญที่สุด ภาพที่นางแม้แต่บังคับปิดผนึกไว้ในสุดก้นของความทรงจำ