10 นาทีต่อมา
เฉินเย่ก็ส่งข้อความมาทันที
[เฉินเย่]: “พวกพี่ๆ! ผมฝ่าวงล้อมออกมาได้แล้ว!”
[เฉินเย่]: “หุ่นเกราะนักรบนี่มันเก่งเกินไปแล้ว ยังติดตั้ง AI ช่วยคำนวณเส้นทางหนีที่ดีที่สุดให้อีก! ความเร็วก็ไวสุดๆ! นักรบชั้นเลิศของเผ่าวิญญาณเหล็กกล้ายังไงก็ไล่ไม่ทัน ได้แต่กลืนฝุ่นตามหลังผม!!”
เมื่อเห็นข่าวที่เฉินเย่ฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จ ทุกคนต่างโล่งอกในใจ
[จื่อซิน]: “ฮ่าๆๆ! ถึงเมืองใกล้สุดแล้วจำไว้เลยว่าบอกชื่อฉัน! กองโล่ดาวจะไม่ตามแกงเรื่องหุ่นเกราะแน่นอน!!”
[หลินฮุย]: “ตอนนี้นายก็เป็นบุคคลสำคัญไปแล้วนะ”
[จื่อซิน]: “เทียบกับอาจารย์ก็ยังห่างไกลอยู่เยอะ! อิอิ......”
หลินฮุยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเบา ๆ แล้วนึกถึงเจินห่าวหยุนขึ้นมา
[หลินฮุย]: “แล้วห่าวหยุนล่ะ? ไอ้นี่ปกติชอบปั่นกระทู้ในกลุ่มที่สุด ทำไมครึ่งวันแล้วยังไม่เห็นพูด?”
[คังฉวนฉี]: “เทพฮุยครับ พี่เจินกำลังดูตัวอยู่ครับ!”
[หลินฮุย]: “???”
[คังฉวนฉี]: “พี่เจินไม่ใช่ช่วยเจ้าชายตระกูลสูงศักดิ์คนหนึ่งเอาไว้หรือครับ? ไอ้เจ้าชายคนนั้นเพื่อแก้บุญคุณเลยแนะนำพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเองให้พี่เจินเลย! ได้ยินมาว่าเป็นสาวสวยระดับเลื่องชื่อไปทั่วบริเวณ ตอนนี้สองคนกำลังนั่งรับประทานอาหารค่ำแบบเทียนเทียนอยู่ในคฤหาสน์กันเลยครับ!”
[หลินฮุย]: “ไม่คิดว่าไอ้ห่าวหยุนจะได้รับความรักในโลกนี้ได้ด้วย ก็ดี”
[อู๋เฟิง]: “เรื่องดวงของไอ้นี่ ฉันยอมเลย นี่มันไม่ใช่การเปิดเกมแบบผู้ชนะแห่งชีวิตชัด ๆ หรอ?”