“ฉันรีบอยู่”
“พวกขี้แพ้สองคนนั้น...มารวมกันเลย!”
น้ำเสียงเรียบเฉยของฮั่วเลี่ยดังก้องไปทั่วทั้งที่ราบฝังกระดูก
ชั่วขณะนั้น ชาวออร์กผิวเขียวต่างเบิกตากว้างด้วยดวงตาที่ตั้งแต่แรกก็ไม่ค่อยจะฉลาดนัก จ้องเขม็งไปยังมนุษย์ตัวจิ๋วตรงกลางสนามพร้อมหน้า
ท้าทายสองผู้นำออร์กระดับ 9 โดยตรง?
คนเดียวงั้นเหรอ?!
หรอกใจขนาดนี้เลยเหรอ?!
หลังความตะลึงงันและความเงียบสนิทชั่วครู่ คลื่นยักษ์สีเขียวทั้งหมดก็ระเบิดขึ้นในทันที!
“ว้าา!!!”
“มันกล้าเกินไปแล้ว! ฉันชอบออร์กผมแดงตัวนี้!”
ชาวออร์กผิวเขียวเกิดมาเพื่อรบ แถมวงความคิดก็บิดเบี้ยวสุดๆ การยั่วยุที่ในสายตามนุษย์ดูเหมือนขาดสมองส่วนก้านสมองอย่างฮั่วเลี่ย ในสายตาพวกมันกลับคือการกระทำที่เท่สุดๆ!
แถมเหล่าแฟนพันธุ์แท้ที่แทบนับถือฮั่วเลี่ยเป็นไอดอลอยู่แล้ว ก็หลงใหลจนคลั่งไคล้สุดขีด
“หัวหน้าผมแดงไม่มีใครสู้ได้!!!”
“ฆ่าทาทาอัน! ฆ่าอูเกอร์!! หัวหน้าผมแดงบี้พวกมันด้วยนิ้วเดียว!”
เสียงสงครามอันบ้าคลั่งดังคลื่นลูกหนึ่งสูงกว่าลูกหนึ่ง ทั้งที่ราบฝังกระดูกวุ่นวายและบ้าคลั่งไปหมด
แต่เมื่อเทียบกับความคลั่งไคล้ของชาวออร์กผิวเขียว ชาวจักรวรรดิและทหารที่นั่งอยู่หน้าจอถ่ายทอดสดทั่วทั้งเครือข่ายในตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยหมอกหม่นแห่งความหวาดกลัว
“หัวหน้ากองรบฮั่วเลี่ยบ้าไปแล้วเหรอ?!”
“นี่มันแผนการของกู่กอร์ชัดๆ! ผู้นำออร์กสองตัวนั่นชัดเจนว่าออกมาเพื่อหมดกำลังของท่าน ทำไมท่านถึงยังอาสาขึ้นไปสู้แบบหนึ่งต่อสอง!”