เฉินฉางชิงยิ้มบางๆ
นี่คือวิชามหัศจรรย์แห่งความเป็นอมตะที่เขาเพิ่งหยั่งรู้ขึ้นมา เพราะเมื่อครู่เห็นว่าบรรพชนมีอายุขัยเหลือน้อยจนจิตใจเกิดความรู้สึกซาบซึ้ง
ภาพมหึมาในนิมิตนั้นคือต้นไม้แห่งเต๋าที่เขารวมรวมขึ้นโดยใช้ "หนทางใหญ่แห่งความเป็นอมตะ" เป็นรากฐาน ส่วนผลสีเขียวลูกนั้นคือ "ผลแห่งเต๋าแห่งความเป็นอมตะ"
ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผู้ที่มีอายุขัยไม่รู้จบอย่างเขาจะสามารถทำให้ "ต้นไม้แห่งเต๋า" วิวัฒนาการขึ้นไปเรื่อยๆ โดยใช้วิธีรวมรวมผลแห่งเต๋าที่แตกต่างกัน เพื่อเพิ่มพลังของตัวเอง!
เมื่อต้นไม้แห่งเต๋าเต็มไปด้วยผลแห่งเต๋าเมื่อใด นั่นคือเวลาที่เขาจะพิสูจน์ความคงอยู่ชั่วนิรันดร์แห่งชั้นสวรรค์ชั้นสูงสุด!
"ข้า...ข้า..."
เฉินเฮ่าเทียนตกใจจนพูดไม่ออก เขาสัมผัสพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านจนเกือบล้นออกมาจากกาย สัมผัสพลังสูงสุดที่ไม่ได้สัมผัสมานานมาก รู้สึกว่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
ตั้งแต่ที่อายุขัยใกล้หมด เขาก็เหลือเพียงความยึดมั่นสุดท้ายคอยประคองไว้
เขาเตรียมใจตายมานานแล้ว ความปรารถนาเดียวคือได้เห็นเฉินฉางชิงทะลวงผนึกออกมาด้วยตาตัวเองก่อนตาย
แต่ตอนนี้
เขาไม่เพียงรอคอยจนถึงยุคของเฉินฉางชิงเท่านั้น แต่เพราะวิธีการที่เหนือมนุษย์ของเฉินฉางชิง ทำให้ร่างกายกลับมามีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
แค่คิดก็ประทานชีวิตให้ผู้ใกล้จักรพรรดิได้
ช่างเป็นวิธีการที่เหลือเชื่อเพียงใด!
ต่อให้เป็นเซียนยุทธ์ ก็คงเพียงเท่านี้กระมัง?
เฉินเฮ่าเทียนเงยหน้ามองเฉินฉางชิง เม้มปาก แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน
"ฟ้าดิน..."
ข้างหลังเขา เฉินหลิงเฟิงตั้งสติได้ในที่สุด อุทานออกมาอย่างอดไม่ได้
"นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
จ้าวตระกูลผู้สุขุมรอบคอบมาโดยตลอด กลับเบิกปากค้างเหมือนคนโง่ สายตามองแผ่นหลังที่ตรงราวต้นสนของบรรพชน รู้สึกถึงแสงสีแดงทองยาวเหยียดที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า สมองว่างเปล่า
ข้างกายเฉินหลิงเฟิง ผู้แข็งแกร่งขั้นราชันย์เซียนที่เป็นกำลังสำคัญของตระกูลเฉินก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขา
บางคนขยี้ตา คิดว่าตัวเองกำลังฝัน
บางคนหยิกตัวเองแรงๆ เจ็บจนกัดฟัน จึงแน่ใจว่าทุกสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องจริง
"บรรพชน...ท่านฟื้นคืนพลังชีวิตแล้ว?"
"ไม่ใช่แค่ฟื้นคืน...ดูพลังและเลือดลมของบรรพชนสิ ชัดเจนว่าอยู่ในสภาพสูงสุด!"
"ดีดนิ้วเดียว...บรรพชนเฉินฉางชิงแค่ดีดนิ้วเดียว ก็ทำให้บรรพชนเหมือนได้เกิดใหม่!"
"แค่คิดก็ประทานชีวิต...นี่คือวิชามหัศจรรย์ที่บรรพชนเฉินฉางชิงพูดถึงหรือ?"
"วิชามหัศจรรย์...ความเป็นอมตะ!"
"บรรพชนเฉินฉางชิงของเรา คิดค้นวิธีการที่เหนือมนุษย์แบบไหนกันแน่!"
ในทันใดนั้น สายตาของทุกคนในที่นั้นที่มองเฉินฉางชิงก็เปลี่ยนไป
เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและเทิดทูน!
ในขณะนี้ ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจ
ว่าทำไมเมื่อหนึ่งล้านปีก่อน บรรพชนเฉินเฮ่าเทียนถึงได้ยอมเสียสละทุกอย่าง เพื่อเดิมพันอนาคตทั้งตระกูลเฉินไว้กับบรรพชนเฉินฉางชิง
สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ช่างเหลือเชื่อเกินกว่าจะบรรยายจริงๆ!
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เฉินเฮ่าเทียนเงยหน้าหัวเราะ ผมดำปลิวไสวตามลม ใบหน้าที่กลับมาสู่จุดสูงสุดเต็มไปด้วยเลือดฝาด ความสะใจปรากฏชัดบนใบหน้า
เขายกมือตบไหล่เฉินฉางชิงเบาๆ
"เจ้าหนูนี่! ความประหลาดใจที่เจ้ามอบให้บรรพชน ใหญ่หลวงเกินไปแล้ว!"
เขานึกไม่ถึงว่า ตัวเองยังมีวันได้เกิดใหม่อีกครั้ง
เดิมทีคิดเพียงว่าจะประคองลมหายใจสุดท้าย เห็นเฉินฉางชิงทะลวงผนึกออกมาก็หมดห่วงแล้ว ใครจะคิดว่าลูกหลานคนนี้แค่ดีดนิ้วเดียว ก็ทำให้ร่างที่เน่าเปื่อยของเขากลับมามีพลังชีวิตสูงสุดอีกครั้ง
วิธีการเช่นนี้ อย่าว่าแต่เคยเห็น เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ
"รีบบอกบรรพชนเร็วสิ"
เฉินเฮ่าเทียนจ้องเฉินฉางชิงด้วยสายตาเร่าร้อน แววตาเต็มไปด้วยความอดรนทนไม่ได้ "วิชามหัศจรรย์นี้เป็นยังไงกันแน่? พวกเราฝึกได้ไหม?"
ทันทีที่พูดจบ ดินแดนบรรพชนตระกูลเฉินก็เงียบลงทันที
จ้าวตระกูลเฉินหลิงเฟิงกลั้นหายใจทันที พวกผู้แข็งแกร่งขั้นราชันย์เซียนที่เปี่ยมด้วยพลังต่างก็เงี่ยหูฟัง กลั้นหายใจแม้แต่น้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนา
แค่ยกมือก็ประทานชีวิตให้ผู้ใกล้จักรพรรดิได้ ถ้าวิชาเหนือมนุษย์แบบนี้คนอื่นฝึกได้ด้วย แล้วในอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้างนี้ จะมีใครสู้ตระกูลเฉินได้?
ตระกูลจักรพรรดิโบราณ สำนักอมตะที่เป็นเอก สุดยอดผู้ครอบครองดินแดนต้องห้าม...ทั้งหมดต้องหลีกทางให้!
เฉินฉางชิงเห็นดังนั้น ก็ยิ้มบางๆ
เขาไม่มีนิสัยชอบทำให้คนอื่นรอคอย พยักหน้าตรงๆ พูดว่า "วิชามหัศจรรย์ แน่นอนว่าฝึกได้"
โครม!
คำพูดนี้เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางสมองทุกคน ทุกคนตื่นเต้นจนตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ
"แต่——"
"วิชามหัศจรรย์นี้แตกต่างจากระบบการฝึกฝนของอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้างโดยสิ้นเชิง"
"การฝึกฝนของอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้าง อาศัยการกินสมุนไพรวิเศษและยาอัศจรรย์ ดูดซับปราณสวรรค์และดิน ฝึกฝนกายตนเองทีละขั้น เข้าใจกฎของฟ้าดิน ในที่สุดก็ยอมรับชะตากรรม พิสูจน์เป็นจักรพรรดิ"
"แต่วิชามหัศจรรย์ ไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งเหล่านี้เลย"
"ไม่ต้องกินสมุนไพรวิเศษ ไม่ต้องดูดซับปราณสวรรค์และดิน ต่อให้ไม่มีข้อกำหนดเรื่องระดับขั้นก็ไม่เป็นไร"
"ต่อให้เป็นมนุษย์ทั่วไปที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน ก็มีโอกาสเข้าใจวิชามหัศจรรย์ได้"
"อะไรนะ?!"
คราวนี้ ต่อให้บรรพชนเฉินเฮ่าเทียนก็นั่งไม่ติด
มนุษย์ทั่วไปก็เข้าใจวิชามหัศจรรย์ได้? ไม่ต้องใช้ปราณ? ไม่ต้องมีระดับขั้น?
"บรรพชนเฉินฉางชิง...ท่าน...ท่านพูดเล่นหรือเปล่า?"
เฉินหลิงเฟิงอุทานออกมาทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "ถ้ามนุษย์ทั่วไปเข้าใจวิชามหัศจรรย์ได้ ก็หมายความว่าพวกเขาสู้กับผู้ฝึกฝนได้งั้นหรือ?"
"ไม่เพียงเท่านั้น"
เฉินฉางชิงพยักหน้า พูดต่อ "เวลาร่ายวิชามหัศจรรย์ ไม่ต้องใช้พลังแท้จริงแม้แต่น้อย ไม่ต้องอาศัยพลังกฎแห่งหนทางใหญ่ของสวรรค์และดินด้วย"
ฮืด——
ประโยคนี้ทำให้ทั่วทั้งที่นั้นมีแต่เสียงหายใจเย็น
"ไม่ใช้พลังแท้จริง ไม่ยืมพลังกฎแห่งหนทางใหญ่ของสวรรค์และดิน แล้วร่ายวิชาที่น่าตกใจขนาดนั้นได้ยังไง?"
ผู้แข็งแกร่งขั้นราชันย์เซียนของตระกูลเฉินคนหนึ่งเบิกตากว้าง ถามติดๆ ขัดๆ "แล้ว...แล้วพลังของวิชามหัศจรรย์นั้น มาจากไหน?"
เฉินฉางชิงหันไปมองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้ม "ย่อมมาจากความเข้าใจในหนทางของตัวเอง หนทางนี้เป็นของเจ้าเอง จะต้องยืมปราณสวรรค์และดินของผู้อื่นทำไมกัน?!"
เมื่อพูดจบ ดินแดนบรรพชนตระกูลเฉินก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้งราวกับความตาย
"นี่...นี่..."
สมองของเฉินเฮ่าเทียนส่งเสียงอื้ออึง
ด้วยความรู้ขั้นใกล้จักรพรรดิของเขา ในเวลาสั้นๆ ก็ยังย่อยข้อมูลในคำพูดนี้ไม่หมด
แต่ไม่นานนัก ดวงตาของเขาก็ยิ่งสว่างขึ้น ใบหน้ายิ้มกว้างขึ้น
ไม่ว่าจะฟังดูเหลือเชื่อแค่ไหน วิชามหัศจรรย์นี้เป็นสิ่งที่สามารถพลิกแผ่นดินอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้างได้แน่นอน
ผู้ฝึกฝนในอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้าง ตั้งแต่ขั้นขัดกายเป็นต้นไป ก้าวไหนบ้างที่ไม่ต้องแก่งแย่งทรัพยากร พรสวรรค์ และโอกาส?
ยิ่งระดับขั้นสูงขึ้น การพึ่งพาทรัพยากรต่างๆ ก็ยิ่งน่ากลัว!
แต่วิชามหัศจรรย์ กลับไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย!
นึกดูแล้ว ช่างมีค่าเพียงใดสำหรับตระกูลหนึ่ง
บรรพชนเฉินเฮ่าเทียนจ้องเฉินฉางชิงด้วยสายตาเร่าร้อน พูดด้วยเสียงสั่นเครือ "แล้ว...แล้วการฝึกวิชามหัศจรรย์ ต้องใช้อะไรบ้าง?"
เป็นไปไม่ได้ที่ฝึกได้โดยไม่มีอะไรเลย ใช่ไหม?