“เขาบอกว่าเป็นของขวัญแต่งงานที่ให้ฉัน” ตอนนี้ในใจต้วนหานเยว่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ต้วนพ่านพ่านสมกับเป็นนางเอกตัวจริง ทั้งบริสุทธิ์ จิตใจดี และงดงาม รู้จักตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม ราวกับคุณสมบัติอันดีงามทุกอย่างมารวมอยู่ในตัวเธอ
“งั้นก็เก็บไว้เถอะ ตอนฉันมา ฉันทิ้งเงินไว้ให้เธอแล้ว บอกให้มีเรื่องอะไรก็เขียนจดหมายมาหาฉัน”
ต้วนเฮ่อเซวียนยังอดห่วงไม่ได้ที่ต้องปล่อยต้วนพ่านพ่านไว้ในรังหมาป่าแห่งนั้น เขานั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่าจะโทรไปทางโน้นและกำชับเฉาอวิ้นกับอีกคนให้รู้เรื่องรู้ราวเสียบ้าง
ต้วนพ่านพ่านจิตใจบริสุทธิ์เกินไป หากยังไว้ใจพวกเธออย่างหมดใจ ไม่แน่ว่าคงถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก
พอต้วนเฮ่อเซวียนจากไป ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ต้วนหานเยว่รอจนฟ้ามืดค่ำ ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจูเสวี่ยชิง
แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียเขตบ้านพักครอบครัวทหารก็มีแค่นี้ ต่อให้หลบพ้นวันนี้ ก็หลบพ้นวันหน้าไม่ได้หรอก
เธอเลือกผ้าจากในมิติอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็หยิบผ้าปูโต๊ะสีฟ้าขาวลายดอกเล็ก ๆ มาปูบนโต๊ะเครื่องแป้ง หีบของเธอไม่เคยเปิดให้ฮั่วหมิงซานเห็น จึงไม่ต้องกลัวว่าเขาจะถามว่าผ้าผืนนี้มาจากไหน
ต้วนหานเยว่นั่งลงข้างโต๊ะ ตั้งใจจะฝึกฝีมือวาดภาพของตัวเองอีกครั้ง
คำพูดของจ้าวอิงฟาเตือนให้เธอนึกขึ้นได้ ในกองทัพมีฝ่ายประชาสัมพันธ์ เช่นนั้นกระดานประกาศก็ต้องมีคนวาดภาพประกอบ
ชาติที่แล้วเธอเคยเรียนทั้งภาพวาดจีน ทั้งภาพดอกไม้ นก คน และทิวทัศน์ รวมถึงภาพสีน้ำกับสีฝุ่นแบบตะวันตก เธอสมัครใจไปช่วยวาดภาพได้สบาย ๆ