กินข้าวเสร็จ ฮั่วหมิงซานก็ลุกไปเก็บชามตะเกียบ ส่วนต้วนหานเยว่กลับเข้าห้องไปจัดข้าวของสำหรับออกจากบ้าน
วันนี้วันจันทร์ เป็นวันเริ่มงานอย่างเป็นทางการของเธอที่คณะศิลปะ
ทั้งคู่จัดการธุระเสร็จไล่เลี่ยกัน พอออกจากบ้านพร้อมกันก็พบเฉียนจิ้นกำลังยกมือจะเคาะประตู ข้างกายเขามีหลิ่วปากกว้างที่ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวตามมาด้วย
พอเห็นต้วนหานเยว่กับฮั่วหมิงซานเดินเคียงกันออกมา หลิ่วปากกว้างก็พุ่งเข้าหาทันที ยื่นมือจะคว้าแขนต้วนหานเยว่จนเธอสะดุ้ง แต่โชคดีที่ฮั่วหมิงซานไหวตัวทัน ยกมือกั้นหลิ่วปากกว้างเอาไว้
“โอ๊ย! นี่เธอ ฉันบอกให้มาขอโทษสหายต้วน แล้วนี่เธอขอโทษแบบนี้เหรอ?” เฉียนจิ้นตบต้นคอหลิ่วปากกว้างไปฉาดหนึ่ง
ต้วนหานเยว่เห็นแล้วขมวดคิ้วแน่น ฮั่วหมิงซานเหลือบเห็นสีหน้าเธอ จึงขยับมายืนบังตรงหน้าอย่างแนบเนียน ก่อนมองเฉียนจิ้นกับภรรยาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
พอสายตาคมกริบเย็นเยียบของฮั่วหมิงซานตวัดมอง เฉียนจิ้นก็สะดุ้งทั้งตัว ก่อนผลักหลิ่วปากกว้างอย่างแรง
หลิ่วปากกว้างไม่ทันตั้งตัว เซถลาไปข้างหน้าสองก้าว ใบหน้าบวมเล็กน้อยแหงนขึ้น ก่อนเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ขอโทษนะ สหายต้วน ฉันผิดเองที่เอาเรื่องของคุณไปพูดลับหลัง ขอให้คุณใจกว้าง ยกโทษให้ฉันด้วยเถอะ!”
พูดจบ เธอก็ล้วงจดหมายขอโทษฉบับที่เขียนใหม่ออกจากกระเป๋า ก้มตัวแล้วยื่นให้ต้วนหานเยว่ด้วยสองมือ
น้ำเสียงกับท่าทีคราวนี้สุภาพจริงใจขึ้นกว่าเมื่อสองวันก่อนหลายเท่า
ต้วนหานเยว่ก้าวออกมาจากหลังฮั่วหมิงซาน รับจดหมายขอโทษมาเปิดดู ตัวหนังสือด้านในเรียบร้อยขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่าคราวนี้หลิ่วปากกว้างตั้งใจเขียนไม่น้อย