ซูชิงอวี๋ขยี้ตาที่งัวเงีย แล้วมองไปยังเทียนไขข้างหัวเตียงทันที
เทียนไขยังไม่ดับ เปล่งแสงสีเหลืองส้ม
ผีเสื้อเกาะอยู่บนโคมแก้ว
ไม่มีอะไรผิดปกติ
ซูชิงอวี๋คิดว่าเท้าเย็นเพราะโยวโยวนอนหมอบอยู่ปลายเตียง
「โยวโยว อย่าซนสิ」เธอขยับเท้าของตัวเอง
ไม่มีเสียงออดอ้อนของโยวโยวดังขึ้น
บริเวณเท้ายังคงเย็นเยียบ
ซูชิงอวี๋มองไปทางปลายเตียง
เพียงมองไป เธอก็ถึงกับกลั้นหายใจ
มีบางสิ่งนั่งอยู่ตรงนั้น
เงาร่างเลือนรางในความมืดนั่งหันข้างอยู่ปลายเตียง
เธอก้มหน้า เส้นผมยาวสีดำบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง บนเส้นผมมีผีเสื้อที่เปล่งแสงเรืองรองสีขาวเกาะอยู่ ลำคอส่งเสียงฮัมเพลงดาวน้อยแผ่วเบา
แสงอ่อนโยนโอบคลุมร่างของเธอ
ราวกับมีเทียนอีกเล่มถูกจุดขึ้นตรงปลายเตียง
ทุกสิ่งตรงหน้านี้คือห้วงฝันอันลึกล้ำ
ดอกไม้ในกระจก จันทราในสายน้ำ
ภาพลวงตา และฟองฝัน
ภายใต้แสงริบหรี่ของเทียนไข ทุกอย่างจริงเท็จยากจะแยกแยะ
มองใบหน้าไม่ชัด
แต่ซูชิงอวี๋จำได้ว่าเงาร่างนั้นคือจวงเสี่ยวเตี๋ย
กฎของ【กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】 จดหมายของจวงเสี่ยวเตี๋ย ข้อแรก ประโยคแรก
【ฉันตายไปแล้ว คนที่เหมือนฉันไม่ว่าใคร ก็ไม่ใช่ฉัน】
นี่เป็นของปลอม
ซูชิงอวี๋อยากกอดเธอ อยากบีบแก้ม แล้วบอกว่าคิดถึงเธอมาก
แต่ทำไม่ได้
จะปลุกฝันนี้ให้ตื่นไม่ได้
ตอนเข้านอนเมื่อคืน ซูชิงอวี๋ปล่อยสิ่งประหลาดสยองทั้งหมดออกมา แล้วสั่งให้พวกมันเฝ้ายาม
แต่ในเวลานี้ กลับไม่เห็นเงาของสิ่งประหลาดสยองตัวอื่นในห้อง
ซูชิงอวี๋หลับตาลงอีกครั้ง
น่าเสียดายที่ความง่วงหายไปแล้ว
ในเมื่อหลับไม่ลง เธอจึงทบทวนกฎอยู่ในใจ
กฎที่จวงเสี่ยวเตี๋ยมอบให้เธอเป็นฉบับพิเศษที่มีเพียงหนึ่งเดียว
ส่วนกฎการทำงานของแผนกอารมณ์และเส้นประสาทนั้น ทุกคนที่ได้งานนี้จะได้รับเหมือนกัน