เสียงดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ซูชิงอวี๋ลุกพรวดขึ้นนั่งทันที เงาของจวงเสี่ยวเตี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เลียนแบบเธอ ลุกขึ้นนั่งตาม
เธอใช้เท้าเกี่ยวตุ๊กตาที่วางไว้ตรงปลายเตียงก่อนเข้านอนขึ้นมา แล้วสอดมันเข้าไปใต้ผ้าห่ม
เงาของจวงเสี่ยวเตี๋ยกลับไปนอนเหยียดตัวตรงแน่วอีกครั้ง
ซูชิงอวี๋เปิดผ้าห่ม ลงจากเตียงเท้าเปล่า ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นเย็นเฉียบ ทำให้เธอมีสติแจ่มชัดยิ่งขึ้น
พวกไร้ใจยังอยู่ในห้อง ไม่มีใครถูกบังคับให้ออกจากห้อง
ซูชิงอวี๋กวักนิ้วเรียก
พวกเขาเดินตามซูชิงอวี๋ออกจากห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามอง
ในกฎมีการกล่าวถึงห้องใต้ดิน
แต่อาคารหลังนี้มีห้องใต้ดินด้วยหรือ?
ซูชิงอวี๋เดินไปทางห้องรับแขกด้วยความเคลือบแคลงใจ ระหว่างผ่านห้องนอนใหญ่ เธอเห็นประตูแง้มอยู่ ได้ยินเสียงพ่อกับแม่กำลังคุยกันจากข้างใน
คนแรกที่พูดน่าจะเป็นพ่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความสงสัย
— «อย่าปล่อยให้ลูกสาวของเราไปเล่นกับเธอ เสี่ยวอวี๋ควรได้ใช้ชีวิตอย่างมีสุขภาพดีและเป็นปกติ»
น้ำเสียงของแม่อ่อนโยนและหนักแน่นอย่างยิ่ง
— «พวกเธอเล่นด้วยกันได้ดี แสดงว่าการทดลองนี้มีอนาคตกว้างไกล นี่เป็นโอกาสดี พวกเราพยายามกันมาตั้งนาน ไม่ควรยอมแพ้ไปแบบนี้»
— «แต่เราไม่ควรดึงลูกสาวของตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้อง»
— «ทุกคนกำลังทุ่มเทเพื่อการทดลองครั้งนี้ มีคนมากมายสมัครใจเข้าร่วมในฐานะอาสาสมัคร ลูกสาวของเราโชคดีที่ประสบความสำเร็จมาแล้วครั้งหนึ่ง การเดินหน้าต่อบนพื้นฐานของความสำเร็จย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด