เงามหึมาทอดคลุมร่างซูชิงอวี๋
ซูชิงอวี๋ไม่หันกลับไป เธอกัดฟันเดินหน้าต่อ
ราตรีโรยตัวลงมา ทุกอย่างเงียบสงัด
เธอเดินตามความทรงจำ เข้าไปในหมู่บ้านยางกวางที่อยู่ไม่ไกล
ป้ายตรงทางเข้าหมู่บ้านเก่าคร่ำคร่าไปบ้างแล้ว ซูชิงอวี๋หยุดฝีเท้า ปัดฝุ่นบนป้ายออก จึงมองเห็นชื่อหมู่บ้าน
หมู่บ้านยางกวาง ชื่อตรงกับหมู่บ้านในดันเจี้ยน【บ้านแสนหวาน】
เพียงแต่ทิวทัศน์ภายนอกเก่าทรุดโทรมยิ่งกว่า
ภายในหมู่บ้าน แสงไฟถนนสลัว ต้นแมกโนเลียขาวส่งเสียงเสียดสีกันในสายลมยามค่ำคืน เงาทอดยาวออกไป
รถยนต์ที่จอดอยู่ในลานจอดรถของหมู่บ้านมีฝุ่นจับหนา
ซูชิงอวี๋เดินผ่านทางเดินอันว่างเปล่าไร้ผู้คน
ด้านหลังมีเสียงล้อรถบดทับกิ่งไม้แห้งดังขึ้น
ห้ามหันกลับไป
เธอมาถึงใต้ตึก เห็นทางเข้ามืดสนิท
ประตูระบบรักษาความปลอดภัยตรงชั้นล่างเปิดค้างอยู่
ที่นี่เป็นหมู่บ้านเก่า ขาดการซ่อมบำรุงมานาน ระบบรักษาความปลอดภัยจึงเสียแล้ว
ซูชิงอวี๋เดินเข้าไป เสียงประหลาดที่ตามหลังมาตลอดพลันหายไป
เมื่อเข้าไปข้างใน เธอก็พบอย่างไม่คาดคิดว่าภายในตัวตึกใหม่กว่าบริเวณรอบนอกของหมู่บ้านมาก
ในอากาศยังมีกลิ่นตกแต่งใหม่หลงเหลืออยู่
พื้นหินอ่อนเรียบลื่น โถงบันไดกว้างขวางสว่างไสว
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือไร้กลิ่นอายของผู้คนที่อาศัยอยู่
สะอาดเกินไป
บนพื้นหินอ่อนสีขาวไม่มีรอยเท้าแม้แต่รอยเดียว
ซูชิงอวี๋รวบรวมกำลังใจ เดินขึ้นไปถึงชั้นเจ็ด
กฎข้อเก้าและข้อสิบของ【กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】แผนกประสาทอารมณ์