สีหน้าของหลี่จื่อพลันย่ำแย่ลง
เมื่อคืน ฟ้าร้องฟ้าแลบอยู่นอกบ้าน ยามสายฟ้าสว่างวาบ แม้จะรูดม่านปิดแล้ว ก็ยังมองเห็นใบหน้าคนแนบอยู่ด้านนอกหน้าต่าง
ซูชิงอวี๋ผายมือเชิญหลี่จื่อนั่ง หลี่จื่อตั้งใจจะนั่งริมเตียง แต่ตรงนั้นเป็นที่ที่จวงเสี่ยวเตี๋ยนั่งเมื่อคืน ซูชิงอวี๋ไม่อยากให้กลิ่นอายของคนแปลกหน้าแปดเปื้อนบริเวณนั้น จึงจับแขนหลี่จื่อ เชิญให้นั่งบนเก้าอี้
เธอตบหลังมือหลี่จื่อเบา ๆ ปลอบว่า “ไม่ต้องกังวลเกินไป ขอแค่ทำตามกฎ มลพิษในดันเจี้ยนก็ทำร้ายเธอไม่ได้”
“ฉันรู้” หลี่จื่อกุมมือซูชิงอวี๋ไว้แน่น “จริงสิ กฎโปสเตอร์ที่เธอพูดถึงเมื่อครู่ล่ะ?”
“ขอโทษด้วย ฉันพูดแบบนั้นเพราะอยากให้เธอออกมาคุยกับฉันตามลำพัง”
“อย่างนี้นี่เอง” ฝ่ามือของหลี่จื่อชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น “ฉันอยู่ที่นี่ได้แค่สามวัน และในสามวันนี้ ฉันต้องพาเวยเวยกลับไปอย่างปลอดภัย”
“ทำตามที่ฉันบอก พวกเธอก็จะปลอดภัย” หลังได้กฎมา ซูชิงอวี๋ก็บอกกฎทั้งหมดแก่หลี่จื่อกับเวยเวยไปตามตรงแล้ว “สามวันนี้ เธอยังมีภารกิจอื่นอีกไหม?”
แววตาของหลี่จื่อวูบไหว
เธอน่าจะมีภารกิจอื่นอีก แต่เพราะระแวดระวังตัว จึงไม่ได้พูดออกมา
เมื่อหลี่จื่อไม่ยอมเปิดเผย ซูชิงอวี๋ก็ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์จะให้เช่นกัน
ครึ่งหลังของกฎข้อแรกสำหรับคณะการแสดงในงานเลี้ยงสังสรรค์ของ【กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】
【หอพักแต่ละห้องจะจัดสมาชิกคณะการแสดงไว้สองหรือสี่คน