หัวหน้าหัวเราะเย็นชาออกมาครั้งหนึ่ง แต่โชคดีที่ไม่ได้โกรธต่อ
“ตั้งใจทำงานพิเศษที่ฉันมอบหมายให้เสร็จ เรื่องขึ้นเงินเดือนฉันจะจัดการให้เอง
ฉีหมิงซิงรักและห่วงใยพนักงานทุกคน ไม่มีทางหักเงินเดือนเธอหรอก”
พูดจบ มือคู่หนึ่งที่เหนียวเหนอะราวกับเพิ่งแช่อยู่ในน้ำยาล้างจานก็ลูบลงบนหลังมือของซูชิงอวี๋ เธอรู้สึกเหมือนถูกงูรัดร่างในทันที
เดิมทีซูชิงอวี๋คิดว่าหัวหน้าอยู่ห่างจากตัวเองมาก
อย่างไรเสีย ปกติเขาก็พูดเสียงเบา
แต่เธอคิดผิด หัวหน้าอยู่ใกล้เธอมาก ใกล้จนแทบจะเอาหน้ามาแนบกัน
ซูชิงอวี๋ฝืนทนความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง รับกุญแจรถกับแผนที่จากมือหัวหน้า
หลังจากหัวหน้าพูดว่า “เธอออกไปได้แล้ว”
ซูชิงอวี๋คลำไปตามรอยแยกบนผนัง พยายามหาประตูทางออก
จี้อีฟานจับข้อมือซูชิงอวี๋ พาเธอออกจากห้องมืดมิดนั้น “ข้างนอกมีแสง เธอหลับตาไว้ก่อน”
ซูชิงอวี๋ขานรับเบา ๆ แล้วหลับตาลง
เมื่อออกจากห้องมาแล้ว เธอค่อย ๆ ลืมตา ปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟสีแดงในทางเดิน
ตู้อวี๋เห็นเมือกบนมือซูชิงอวี๋ยังหยดลงมาไม่หยุด ก็ร้อง “ยี้” อย่างรังเกียจ ดมกลิ่นรอบตัวเธอ จากนั้นหยิบทิชชูออกมา ใช้สองมือจับข้อมือเธอแล้วเช็ดให้ “เธอเข้าไปสู้กับทากมาแล้วสามร้อยยกหรือไง”