ผจญภัยในดันเจี้ยนมาจนถึงตอนนี้แล้ว สิ่งประหลาดสยองรูปร่างแปลกประหลาดแบบไหนที่ยังไม่เคยเห็นอีกบ้าง?
เมื่อเทียบกับดันเจี้ยนอันตรายและจิตใจมืดมนของผู้คนแล้ว แมลงตัวจ้อยพวกนี้นับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
หัวหน้าคณะจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อเด็กกลุ่มนี้กลับมา คงไม่ปล่อยให้พวกเขาถูกแมลงกัดตายเร็วขนาดนั้นหรอก
ซูชิงอวี๋โยนแมงป่องตัวหนึ่งออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็เหยียบหัวหนูใต้เท้าจนแหลกเละโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
ฉินเสียวตกใจจนกระโดดหลบไปด้านข้าง เขาเห็นงูพันอยู่รอบคอซูซาน มันยังแลบลิ้นสีแดงชาดออกมา จึงถามอย่างหวาดผวา “ซูซาน ทำไมเธอไม่กลัวเลยล่ะ?”
ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายวัยผู้ใหญ่ซึ่งมาอยู่ในร่างเด็ก ยังกลัวจนไม่กล้าขยับเลย!
ซูซานลูบลำตัวงูที่เย็นเยียบและลื่นเมือก ราวกับจับพิรุธบางอย่างของเขาได้ เธอตบมือหัวเราะพลางพูดว่า “เธอได้ยินที่ฉันพูดนี่นา แกล้งทำเป็นหูหนวกได้ไม่เนียนเลยสักนิด”
ฉินเสียวตัวสั่นเทา รูม่านตาขยายกว้าง คนคุ้นหน้าที่อยู่ตรงหน้าพลันดูแปลกหน้าไปในชั่วพริบตา
เขานึกขึ้นได้ว่า ก่อนเข้าดันเจี้ยนนี้ เจ้านายเรียกเขาไปหา แล้วยื่นบัตรเข้าชมคณะละครสัตว์ใบนี้ให้ บอกว่าเป็นรางวัลพนักงาน
ทั้งที่สิ่งประหลาดสยองฟื้นคืนชีพกันหมดแล้วแท้ ๆ?
ให้รางวัลเป็นของที่ใช้ประโยชน์ได้จริงหน่อยไม่ได้หรือไง?
ตอนนั้นเขาก็รู้สึกแล้วว่าตัวตลกบนบัตรใบนี้ดูประหลาด แถมยังแผ่กลิ่นอายอัปมงคลออกมา
นี่มันรางวัลตรงไหน?
เห็นชัด ๆ ว่าจะผลักเขาลงหลุมไฟ!
เขาอยากปฏิเสธ แต่พอเห็นหน้าผู้บังคับบัญชา ก็รู้สึกว่าคนคนนั้นน่ากลัวกว่าสิ่งประหลาดสยองในดันเจี้ยนเสียอีก