บทที่ 565 บ้านพักคนชราทะเลสาบดำ (22)
ไม่นานนัก ซูชิงอวี๋ก็ได้ยินเสียงบางอย่างค่อย ๆ คลานเข้ามาใต้เตียง คล้ายเสียงฝีเท้า หรือไม่ก็เสียงฝ่าเท้าครูดไปกับพื้น
เธอเริ่มแกล้งหลับ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาและเสียงดูดน้ำ ดังขาด ๆ หาย ๆ หากไม่ตั้งใจฟัง แทบจะไม่ได้ยินเลย
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูชิงอวี๋เห็นรอยเลือดยาวสองทางอยู่บนพื้น กาแฟเย็นที่วางไว้บนโต๊ะหายไปแล้ว ส่วนบนโต๊ะของเธอมีลูกกุญแจดอกหนึ่งกับผ้าขนหนูสีขาวผืนหนึ่งวางอยู่
ผ้าขนหนูสีขาวผืนนั้นดูคล้ายกับผืนที่ซูชิงอวี๋ช่วยอันเจียลู่เก็บขึ้นมาจากท่อระบายน้ำเมื่อวาน
บนผ้ายังมีรอยสีแดงหลงเหลืออยู่
ซูชิงอวี๋เก็บของทั้งสองชิ้นไว้ แล้วไปคลำหาผ้ากันเปื้อนที่ซ่อนไว้บนเตียงข้าง ๆ
น่าแปลกที่ผ้ากันเปื้อนหายไปแล้ว
เหวินเสวี่ยฉากำลังเตรียมตัวสำหรับการแสดงบันเทิงประจำวันจันทร์
วันจันทร์ ผู้อำนวยการจะตรวจงานทั่วทั้งสถานพักฟื้น
อาสาสมัครทุกคนต้องแสดงรายการให้คนชราในวันนั้น
เหวินเสวี่ยฉาเต้นเพลงญี่ปุ่นได้เก่งมาก รอยยิ้มของเธอหวานละมุน ยามเต้นก็เปี่ยมชีวิตชีวา แม้แต่ตอนซ้อมใหญ่ ยังดึงดูดคนชราในบ้านพักคนชรามามุงดูได้เป็นกลุ่ม
ถ้าอาสาสมัครที่ทำผลงานได้ไม่ดีไม่หายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ เหวินเสวี่ยฉาก็คงไม่มาเต้นให้ตาเฒ่าหญิงชราพวกนี้หรอก
ตอนที่เธอเรียนเต้นเหล่านี้ ก็เพื่อจะเปิดคาเฟ่เมดใกล้โรงเรียน แล้วไลฟ์สดไปด้วย ฉวยโอกาสจากกระแสวิดีโอสั้น หาเงินค่าใช้จ่ายระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย แถมยังได้กอบโกยเงินเก็บส่วนตัวของหนุ่มเนิร์ดไปอีกก้อน