หลังเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะแล้ว จวงหนานเค่อก็วางโบสีฟ้าลงตรงหน้าซูชิงอวี๋ราวกับกำลังอวดของล้ำค่า ก่อนพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวอวี๋ ฉันเก็บโบอันหนึ่งได้บนถนนในกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง สวยมาก เหมาะกับลูกสาวฉันสุด ๆ ฉันจะดัดแปลงมันสักหน่อย ทำเป็นกิ๊บติดผมรูปผีเสื้อ...”
【กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】กฎ ข้อความในจดหมายของจวงเสี่ยวเตี๋ย ข้อแรก ครึ่งหลัง
【ถ้าเธอเห็นฉันติดกิ๊บผีเสื้อสีฟ้า ให้รีบซ่อนตัวทันที อย่าให้ฉันหาเจอ และยิ่งอย่าเชื่อคำพูดของฉัน】
ซูชิงอวี๋แสร้งทำเป็นประหลาดใจ ประนมมือแล้วกล่าวว่า “อ้าว คุณน้าคะ นี่เป็นโบที่เพื่อนฉันทำหายไปค่ะ ก่อนหน้านี้เธอตามหาตั้งนาน บอกว่าเป็นของชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้”
“อา?” จวงหนานเค่อก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง “ทำไมบังเอิญขนาดนี้ล่ะ?”
“ใช่ค่ะ บังเอิญขนาดนี้เลย แล้วคุณน้าว่าจะทำยังไงดีคะ?” ซูชิงอวี๋ค่อย ๆ ดึงโบออกจากมือจวงหนานเค่อ “เอาอย่างนี้นะคะ ฉันจะซื้ออันใหม่ให้เสี่ยวเตี๋ยหลายอัน ส่วนอันนี้ขอเอาไปคืนเพื่อน จะได้ไม่ทำให้เธอเสียใจ”
“ก็ได้” จวงหนานเค่อคืนโบสีฟ้าให้ซูชิงอวี๋
จากนั้นจวงหนานเค่อก็วิ่งเข้าไปในห้องของจวงเสี่ยวเตี๋ย พูดอย่างน้อยใจว่า “ลูกสาวคนโปรดของแม่ วันนี้แม่กลับมาไม่ได้เอาของขวัญมาให้เลย”
ส่วนซูชิงอวี๋เปิดแอปสมบัติใต้พิภพ ค้นหาเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ เพื่อหาของขวัญที่เหมาะกับจวงเสี่ยวเตี๋ย