【กฎการพักอาศัยของกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】 ข้อ 7
【เมื่อคุณอยู่บ้านเพื่อนบ้าน เพื่อนของคุณจะไม่มาเยี่ยม หากพวกเขาเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้าน อย่าเปิดประตูเด็ดขาด
หากเพื่อนของคุณแจ้งทางโทรศัพท์ว่าต้องการมาเยี่ยม คุณสามารถเชิญพวกเขากลับไปนั่งเล่นที่บ้านของตัวเอง แล้วส่งข้อความหาพ่อกับแม่ ให้ทั้งสองต้อนรับพวกเขาก่อน】
ซูชิงอวี๋วางตะเกียบแล้วรีบเดินไปที่ประตู มองออกไปข้างนอกผ่านช่องส่องตา ก็เห็นหลี่จื่อกับเวยเวยยืนอยู่ด้วยกัน
พวกเธอยังมีชีวิตอยู่หรือ?
เวยเวยสวมหน้ากากสีดำ ผิวแดงก่ำ สีหน้าซีดเซียว ดูเหมือนกำลังป่วย
ส่วนหลี่จื่อยังดูไม่ต่างจากก่อนหน้านัก เพียงแต่โบสีฟ้าบนศีรษะหายไป ทำให้รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง
“ก๊อก ๆ ๆ—”
เสียงเคาะประตูจากด้านนอกยังดังต่อเนื่อง
หลี่จื่อแนบตาเข้ากับช่องส่องตาแล้วมองเข้ามา รูม่านตาสีดำขยายใหญ่สุดจากท่าทางนั้น
“ซูชิงอวี๋ รีบเปิดประตู ฉันเห็นเธออยู่ข้างใน
เมื่อคืนทำไมไม่กลับไปนอนที่หอพักล่ะ?
พวกเราเป็นห่วงเธอ ก็เลยอุตส่าห์มาหาถึงนี่ไง”
มีกฎระบุไว้ก่อนแล้ว ซูชิงอวี๋จึงไม่เปิดประตู
เธอเงียบไว้ ทำเหมือนไม่มีใครอยู่บ้าน
แต่เวยเวยกับหลี่จื่อยังเฝ้าอยู่หน้าประตู ไม่ยอมไปไหน
จวงหนานเค่อวางตะเกียบแล้วเดินมาจากทางโต๊ะอาหาร ตั้งใจจะเปิดประตู
“เสี่ยวอวี๋ เพื่อนมาหาแล้ว ทำไมไม่เปิดประตูล่ะ?”
ซูชิงอวี๋รีบโบกมือ “พวกเธอไม่ใช่เพื่อนฉัน อย่างมากก็เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องที่เคยอยู่ด้วยกันค่ะ”