“เปิดอะไร ยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย” ซูชิงอวี๋รีบเข้าไปใกล้หุ่นโชว์เสื้อผ้าที่เพิ่งเปิดประตูออกมา ยกขาขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเตะเข้าที่หัวของหุ่นโชว์เสื้อผ้าตรง ๆ หัวพลาสติกปลอมถูกเตะกระเด็นออกไป
คนส่งอาหารกำลังจะก้าวเข้ามา ซูชิงอวี๋ปิดประตูกระจกดัง “ปัง” ประตูปะทะจมูกของคนส่งอาหารพอดี เขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ก่อนถอยหลังไปหลายก้าว
“ขอโทษจริง ๆ นะคะทั้งสองท่าน ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน ร้านเสื้อผ้ายังไม่เปิดค่ะ
ลูกค้าคือพระเจ้า ฉันจะมอบบริการที่ดีที่สุดให้แก่ลูกค้าทุกคน
แต่ทั้งหมดนี้ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าต้องเป็นเวลาทำงานค่ะ”
ในดันเจี้ยนนี้ ซูชิงอวี๋เป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่ง แค่ทำงานก็อัดอั้นพอแล้ว เธอไม่มีวันยอมให้ใครมารบกวนเวลาพักของตัวเองเด็ดขาด
【กฎข้อที่ห้าครึ่งแรกของร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่น】
【ทุกเช้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้หุ่นโชว์เสื้อ หุ่นโชว์เสื้อไม่มีใบหน้า (สิ่งที่มีใบหน้าไม่ใช่หุ่นโชว์เสื้อ แต่เป็นลูกค้า)】
แค่เตะหัวหุ่นโชว์เสื้อพลาสติกปลอมออกไปเสีย ก็ไม่มีทางงอกใบหน้าขึ้นมาได้
หัวพลาสติกปลอมที่อยู่ตรงประตู กำลังจ้องมองซูชิงอวี๋ด้วยสีหน้าเคียดแค้น
ซูชิงอวี๋ทำเป็นมองไม่เห็น
เธอจัดร่างหุ่นโชว์เสื้อที่ล้มอยู่ในร้านให้กลับมาตั้งตรง
อย่างไรเสีย หน้าที่ของหุ่นโชว์เสื้อก็คือจัดแสดงเสื้อผ้า มีหัวหรือไม่มีก็ไม่สำคัญ
ที่นี่เป็นร้านเสื้อผ้า ไม่ใช่ร้านวิกผม
คนส่งอาหารนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตู เขากุมตาด้วยความเจ็บปวด แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีเห็ดงอกขึ้นมาในเบ้าตา ผิวเห็ดลื่นเยิ้มและเปียกชื้น พอปลายนิ้วสัมผัสก็รู้สึกเย็นเยียบ