บทที่ 562 บ้านพักคนชราทะเลสาบดำ (19)
ซูชิงอวี๋มองการ์ดเครื่องเซ่นที่แตกละเอียดของเหวินเสวี่ยฉา ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “นี่เป็นดันเจี้ยนระดับสี่ สิ่งประหลาดสยองระดับขาวทนไม่ไหวหรอก คราวหน้าหาของดี ๆ ออกมาหน่อย อย่าเอาสิ่งประหลาดสยองที่ทำพันธสัญญาไว้มาเสียเปล่า”
เหวินเสวี่ยฉามองการ์ดเครื่องเซ่นที่แตกเป็นผุยผงคามือ แล้วถามอย่างเสียดายว่า “การ์ดเครื่องเซ่นแตกแล้ว สิ่งประหลาดสยองจะตายไหม?”
“ไม่แน่ การ์ดเครื่องเซ่นแตกแค่หมายความว่าพันธสัญญาระหว่างสิ่งประหลาดสยองกับเธอสิ้นสุดลงแล้ว ตราบใดที่มันไม่ถูกสิ่งประหลาดสยองตัวอื่นกลืนกิน ก็จะกลับไปยังดันเจี้ยนที่เดิมเป็นของมัน” ซูชิงอวี๋ชี้ขึ้นไปบนฟ้า “สิ่งประหลาดสยองทุกตัวอยู่ภายใต้การจัดสรรของมัน และต่างก็มีตำแหน่งเฉพาะของตัวเอง”
เหวินเสวี่ยฉารู้สึกโล่งใจ โชคดีที่ตัวเองไม่ได้ส่งสือซานไป
ท่าเรือทะเลสาบดำ
ใต้ผืนน้ำสีดำสนิท มีมลพิษจำนวนมากรวมตัวกันอยู่
หากไม่ใช่เพราะข้อกำหนดของงาน คนที่เข้าใกล้น้ำโดยพลการอาจถูกสิ่งประหลาดสยองในน้ำโจมตี
สิ่งประหลาดสยองในน้ำจะทำลายสิ่งประหลาดสยองที่มีระดับต่ำกว่าตัวเอง
ส่วนสิ่งที่มีระดับสูงกว่า พวกมันในน้ำจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
จี้อีฟานถือกระเป๋าเอกสารของตัวเอง เดินไปหยุดอยู่ห่างจากริมน้ำ ส่วนเสี่ยวหลางหมอบทั้งสี่ขาลงกับพื้น ดมกลิ่นอยู่ตรงขอบท่าเรือ ก่อนจะหันไปมองแนวป่ามืดใกล้ ๆ