เหวินเสวี่ยฉารีบยกมือปิดปาก เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “พี่สาวจู่อวี้ ทำไมถึงใช้เลือดเนื้อของตัวเองเลี้ยงสิ่งประหลาดสยองล่ะ?”
“งบทำกิจกรรมของเรามีจำกัด” จู่อวี้ชินกับเรื่องนี้เสียแล้ว
เหวินเสวี่ยฉาถามอย่างไม่อยากเชื่อ “แต่ก่อนหน้านี้พี่ก็เคลียร์ดันเจี้ยนมาได้หลายแห่งแล้วนี่ เคลียร์ดันเจี้ยนก็ได้รางวัลเป็นธนบัตรเงินตราใต้พิภพ เอาธนบัตรจ่ายเป็นค่าตอบแทนโดยตรงก็ได้นี่นา?”
จู่อวี้อธิบายว่า “องค์กรเรามีกฎว่า ธนบัตรเงินตราใต้พิภพที่ได้จากการเคลียร์ดันเจี้ยนต้องส่งให้ส่วนกลาง 90% แล้วองค์กรจะจัดสรรให้โดยรวม”
เหวินเสวี่ยฉารีบแย้ง “ไม่ยุติธรรมนี่ คนที่มีความสามารถมากกว่าก็ต้องส่งให้มากกว่า แบบนี้ก็เสียเปรียบสิ”
จู่อวี้ไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ “นี่ไม่ใช่เรื่องเสียเปรียบหรือไม่เสียเปรียบ หัวหน้าไป๋ฮั่วของเราเคลียร์ดันเจี้ยนมาแล้วมากที่สุด ถ้าจะพูดถึงคนที่เสียเปรียบ เขาต่างหากที่เสียเปรียบที่สุด เบื้องบนทำอย่างไร เบื้องล่างก็ทำตาม ในเมื่อคนข้างบนยังเป็นผู้นำทำให้ดู แล้วพวกเราข้างล่างจะกลัวเสียเปรียบแค่นี้ไปทำไม?”
คนทั้งองค์กรเสื้อแดงทำแบบนี้กันหมด
องค์กรเสื้อแดงเองก็ทำงานการกุศล งบประมาณส่วนใหญ่ของพวกเขาใช้ช่วยเหลือคนธรรมดา ส่วนชีวิตความเป็นอยู่ภายในองค์กรค่อนข้างขัดสน
เพราะพวกเขาไม่ได้เอา “ผลประโยชน์” เป็นที่ตั้ง ภายในองค์กรจึงไม่เคยบังคับให้ใครอยู่หรือไป สวัสดิการของพวกเขาก็ไม่ดีอยู่แล้ว ถ้าบังคับให้คนอยู่ต่อก็มีแต่จะสร้างความขุ่นเคือง ไม่มีประโยชน์ คนที่ไม่ได้มาที่องค์กรเสื้อแดงเพราะอุดมการณ์ในใจ ย่อมไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรก สิ่งที่พวกเขาต้องการคือเพื่อนร่วมทางที่เห็นพ้องกับแนวคิดและมีอุดมการณ์เดียวกัน