ลิฟต์มาถึงชั้นหกแล้วหยุดลง
ประตูลิฟต์เปิดออก ทางเดินมืดสนิท มีคนสองคนก้าวออกจากลิฟต์ จากนั้นประตูก็ปิดลง
ตัวลิฟต์สั่นโคลง ไฟสีแดงเหนือศีรษะก็ดูเหมือนจะติด ๆ ดับ ๆ
ทุกครั้งที่มาถึงชั้นหนึ่ง ประตูลิฟต์จะเปิดออก
คนข้างในออกไปได้ แต่ไม่มีใครเข้ามา
ทางเดินทุกชั้นมืดสนิท มองไม่เห็นปลายทาง
เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นสอง คนสองคนสุดท้ายก็พูดคุยกัน
แม้พวกเขาจะพูดกับอีกฝ่าย แต่สายตากลับไม่ละไปจากซูชิงอวี๋เลย
“คะคะคะ ถึงชั้นหนึ่งแล้ว”
“ได้เวลาลงจากลิฟต์แล้ว คะคะคะ”
จากนั้นทั้งสองก็เดินเรียงกันเข้าไปในทางเดินมืดมิด
คนหนึ่งเดินตรงไปข้างหน้า ก่อนถูกความมืดกลืนหายไป
อีกคนหันกลับมาเผชิญหน้ากับลิฟต์ที่ประตูยังไม่ปิด ใบหน้าบิดเบี้ยว เขาแสยะยิ้มจนเห็นฟันและเหงือก ก่อนพูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง
“ถึงชั้นหนึ่งแล้ว... คะคะคะ ได้เวลาลงจากลิฟต์แล้ว...”
เขาต้องการให้ซูชิงอวี๋ออกจากลิฟต์
ซูชิงอวี๋ยืนอยู่ในลิฟต์ เธอกังวลว่าหากเดินสุ่มสี่สุ่มห้าอาจหลงทาง
ประตูลิฟต์ปิดลงและเคลื่อนต่อไปด้านล่าง
เมื่อลิฟต์หยุดที่ชั้นหนึ่ง ประตูกลับเหมือนติดขัด เปิดออกเพียงช่องแคบ ๆ ซูชิงอวี๋ไม่ลังเล รีบมุดออกไปทางช่องนั้น ไม่ถึงสามวินาที ประตูลิฟต์ก็ปิดลงและเคลื่อนต่อไปด้านล่าง
ซูชิงอวี๋เห็นตัวเลขชั้นทางด้านซ้ายของลิฟต์กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
หลังงานสังสรรค์จับคู่ในคืนแรก หลี่จื่อกลับหอพักพร้อมเธอ ระหว่างทางไม่มีอะไรผิดปกติ