ใกล้ถึงเวลาแล้ว
เงาร่างเลือนรางของจวงเสี่ยวเตี๋ยตรงหน้าไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อซูชิงอวี๋
คืนแรก เงาร่างนี้ช่วยขับไล่สิ่งประหลาดสยองที่รบกวนการนอนของเธอและพยายามล่อลวงให้เธอฝ่าฝืนกฎออกไปจากห้อง
คืนที่สอง เงาร่างนี้ก็ออกไปช่วยพาเวยเวยซึ่งถูกมลพิษบริเวณหน้าประตูไป๋ออกไป
แต่พลังของเธอกำลังลดลง
ยิ่งอยู่ใกล้ซูชิงอวี๋มากเท่าไร ก็ยิ่งสูญเสียพลังเร็วขึ้นเท่านั้น
ตอนนี้เป็นคืนที่สามแล้ว
เธอคงประคองตัวอยู่ได้อีกไม่นาน
อีกไม่กี่วัน เงาร่างนี้ก็จะกลายเป็นอันตราย
คืนนั้นเธอหลับสนิทไร้ฝัน
วันต่อมา เงาของสหายเก่าไม่อยู่แล้ว
ไป๋ฮั่วส่งข้อความมาหาซูชิงอวี๋ นัดพบเธอ
ตอนกลางวันซูชิงอวี๋มีเวลาค่อนข้างมาก ทั้งสองจึงพบกันในสวนเล็ก ๆ ใกล้อาคารเรียน
ตอนเดินออกจากห้อง ประตูห้องนอนรองปิดสนิท
ดูเหมือนว่าเวยเวยกับหลี่จื่อจะยังไม่ตื่น
ซูชิงอวี๋ล็อกประตูห้องนอนหลักแล้วเดินไปเปลี่ยนรองเท้ากีฬาตรงโถงทางเข้า ก่อนผลักประตูออกไป เธอสังเกตเห็นว่าประตูห้องที่แขวนพวงหรีดมีเพิ่มขึ้น
ดูเหมือนพ่อของฉีฝูเพิ่งกลับมาหลังจากทำงานมาตลอดทั้งคืน
ใต้ตาเขาคล้ำเป็นวง เมื่อพบซูชิงอวี๋ก็เพียงทักทายเธอ แล้วรีบกลับเข้าห้อง
ซูชิงอวี๋หยิบร่ม สะพายกระเป๋า แล้วพาไร้ใจกับอวี้ลั่วออกไปด้วย
หลังจากกลับมาเมื่อคืน ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง
ตอนเช้าฝนเพิ่งหยุด พื้นเปียกชื้น อวี้ลั่วเตือนซูชิงอวี๋ให้ระวังทางเดิน