เสี่ยวเสวี่ยมีสีหน้ากังวล “พี่สาว ไปช่วยอาจารย์ต่งที่ห้องน้ำได้ไหมคะ?”
ไปห้องน้ำจะช่วยอะไรได้ล่ะ?
ซูชิงอวี๋ย่อตัวลง “น้องสาว อาจารย์ต่งทำอะไรอยู่ในห้องน้ำหรือ?”
หางตาของเสี่ยวเสวี่ยแดงก่ำ “มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถูกกระชากผมลากเข้าไปในห้องน้ำ แล้วถูกรังแกค่ะ พวกนักเรียนเกเรโยนเมโลดิกาของเด็กคนนั้นเข้าไปในห้องน้ำ แถมยังเอาน้ำเย็นสาดใส่เธออีก มีคนไปบอกเรื่องนี้กับอาจารย์ต่ง อาจารย์ต่งเลยต้องไปช่วยเธอ
แต่คุณครูต่งเป็นคนนอก พวกนักเรียนเกเรไม่ค่อยเคารพอาจารย์ต่งเท่าไร พวกเขายังปล่อยข่าวว่าอาจารย์ต่งเป็นพวกบ้าผู้ชาย ไปคบกับพ่อของนักเรียนคนหนึ่ง หน้าด้าน ไม่มีจรรยาบรรณความเป็นครูด้วยค่ะ”
ในกระเป๋าของซูชิงอวี๋มีเมโลดิกาเปียกชุ่มวางอยู่
อาจารย์ต่งกลายเป็นเหยื่อทดลองของกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิงไปนานแล้ว
ในห้องน้ำ ต่อให้มีใครอยู่ ก็ไม่ใช่มนุษย์
“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันให้ผู้ช่วยติดต่อฝ่ายรักษาความปลอดภัย ให้พวกเขาไปดูนะ” ซูชิงอวี๋ปลอบเธอ “ไม่ต้องกังวล อาจารย์ต่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว จัดการเรื่องพวกนี้ได้ หนูตั้งใจแสดงก่อนเถอะ”
เสี่ยวเสวี่ยเชื่อฟัง เธอกล่าวขอบคุณแล้วขึ้นเวทีไปร้องเพลง
บทเพลงที่เด็ก ๆ จากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเฉาเซี่ยวแสดงมีชื่อว่า 《น้องสาวแบกตุ๊กตา》
เด็ก ๆ ร้องเพลงพร้อมกันเป็นเสียงเดียว