ซูชิงอวี๋ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เมื่อถามสิ่งประหลาดสยองก็ไม่ได้เบาะแสเกี่ยวกับมันมาเลย แต่ถ้าถามมนุษย์ อาจได้คำตอบก็ได้
“มาเถอะ พี่สาวจะไปส่งเธอที่โรงเรียน” ซูชิงอวี๋จูงมือเล็ก ๆ ของฉีฝู แล้วเริ่มสวมบทพี่สาวคนสนิทที่รู้ใจ
เสื้อผ้าของฉีฝูค่อนข้างบาง มือก็เย็นเฉียบ ซูชิงอวี๋จึงถอดผ้าพันคอของตัวเองมาพันรอบคอให้ พลางเอ่ยด้วยความห่วงใย “สองวันนี้ข้างนอกฝนตกตลอด อากาศเย็น เธอต้องใส่เสื้อผ้าหนา ๆ หน่อย จะได้ไม่เป็นหวัด”
ฉีฝูแตะผ้าพันคอที่คอ ก่อนพูดอย่างซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณค่ะพี่สาว”
“เมื่อกี้เธอบอกว่าบริษัทสร้างโรงเรียนภายในให้พวกเธอ เพื่อสอนให้พวกเธออยู่ร่วมกับมันได้ดี เรื่องเป็นมายังไงเหรอ?”
ฉีฝูเงยหน้าขึ้น ด้านหลังศีรษะมีผมเปียแกละสองข้างผูกด้วยเชือกแดง ดูคล้ายวงเล็บคู่หนึ่ง ทำให้เธอดูน่ารักซุกซน
“ความฝันของหนูคือการได้เป็นนักวิจัย เพื่อรับพลังที่เปลี่ยนกาลอวกาศจากมัน แล้วนำไปสร้างประโยชน์ให้มนุษยชาติ” พอพูดถึงตรงนี้ ฉีฝูก็ทำหน้ากลุ้มใจ “คนห้องเอทุกคนมีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ น่าเสียดายที่คนห้องบีไม่ได้คิดแบบนั้น
พวกเขาชอบก่อกวน คอยขัดขวางการเรียนของห้องเอ
คนห้องบีเป็นพวกตัวร้ายที่คอยบ่อนทำลาย พวกเขาซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืด แต่งตัวมอมแมมเหมือนขอทาน ถ้าพี่สาวเจอพวกเขา ต้องอยู่ให้ห่าง อย่าให้พวกเขาชักจูงไปในทางเดียวกันเด็ดขาด”