ป้าหลี่เพิ่งรู้ว่าคนที่กระโดดตึกในคืนนั้นคือลูกสาวของตนเอง
ลูกสาวของเธอตายไปแล้ว แต่ทุกคนกลับปิดบังเรื่องนี้จากเธอ
หลายวันมานี้ หลี่เล่อเฟยไม่เรียกร้องให้เธออยู่เป็นเพื่อนเหมือนเมื่อก่อน แม้ตอนกลางวันจะดูเป็นปกติเหมือนทุกวัน แต่พอตกกลางคืนกลับยืนอยู่คนเดียวบนระเบียง เรียกเท่าไรก็ไม่ยอมพูด
ป้าหลี่รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
นักเรียนคนหนึ่งบอกป้าหลี่ว่า สามารถใช้เกมถามคำถามในใจให้กระจ่างได้
เธอจึงลองถาม
แล้วก็ได้รับคำตอบที่ไม่อยากเชื่อ
ซูชิงอวี๋ไม่ได้สนใจคนอื่น
เธอก้มหน้าค้นหาคำตอบของคำถามตนเองบนกระดาษที่ยุ่งเหยิง
คำถามแรก บนกระดาษเขียนไว้ว่า: ฉันคือตงเมิ่งเจี๋ย
ซูชิงอวี๋ชะงัก ก่อนจะกวักมือเรียกโยวโยวที่นั่งยองอยู่ตรงมุมกำแพง เดิมทีโยวโยวหันหน้าเข้าหากำแพง แต่กลับหมุนศีรษะ 180 องศามองพวกเธอเล่นเกม
พอเห็นเจ้าของเรียก เขาก็ลืมกลับไปอยู่ในร่างมนุษย์ จึงคลานเข้ามาหาโดยใช้ทั้งมือและเท้า จนมาถึงข้างซูชิงอวี๋แล้วค่อยยกมือจับศีรษะตัวเองหมุนกลับให้ตรง
เสียงกระดิ่งใสดังกังวาน
เดิมทีซูชิงอวี๋ตั้งใจจะยกมือขึ้นลูบหัวเขา แต่บนศีรษะเขาสวมหมวกใบเล็กที่ห้อยกระดิ่งไว้เต็มไปหมด
เธอจึงได้แต่ชักมือกลับ
โยวโยวเห็นมือของเจ้าของยกขึ้นแล้วก็ลดลง
เขาคว้ามือนั้นไว้ทันที
ซูชิงอวี๋ถามว่า “เมื่อกี้เธอเห็นอะไร?”