อันเจียลู่เองก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้มาได้อย่างไร
จากคำบอกเล่าของอันเจียลู่ พอจะทราบได้ว่าเสี่ยวเค่อออกจากบ้านพักคนชราไปได้สำเร็จแล้ว
แต่มลพิษยังคงอยู่
ตอนที่ซูชิงอวี๋ยังมีสถานะเป็นญาติของผู้พักอาศัย เสี่ยวเคยกลับมาในตอนกลางคืน และยังดื่มกาแฟที่อันเจียลู่ซื้อให้เธอด้วย
กุญแจกับผ้าเช็ดตัวล้วนเป็นของที่เสี่ยวเค่อมอบให้ซูชิงอวี๋
นอกจากนี้ เธอยังเอาเสื้อเอี๊ยมสีแดงที่ซูชิงอวี๋ซ่อนไว้บนเตียงข้าง ๆ ไปให้เด็กชายกิ้งก่าคนนั้นด้วย
ทั้งหมดนี้คือร่องรอยของมลพิษ
ซูชิงอวี๋ตกอยู่ในห้วงความคิด
อันเจียลู่กำลังจะพับผ้าเช็ดตัวเก็บ มือของเธอสัมผัสผืนผ้าแล้วร่างกายพลันแข็งค้าง ซูชิงอวี๋เห็นรูม่านตาของเธอดำลึก แสงสว่างในดวงตาค่อย ๆ ดับวูบ
“คุณอยากช่วยเด็กคนนั้นไหม?”
สภาพของอันเจียลู่คล้ายกับรปภ.หัวบวมที่เคยขอให้ซูชิงอวี๋ช่วยก่อนหน้านี้มาก
ซูชิงอวี๋พยักหน้า “ให้ฉันช่วยพวกคุณเถอะ”
สิ้นเสียง โทรศัพท์มือถือของซูชิงอวี๋ก็สั่น เธอหยิบขึ้นมาดู แล้วเห็นหน้าเว็บเด้งขึ้นมาเอง
เป็นเว็บบอร์ดของบ้านพักคนชราทะเลสาบดำ
บนเว็บบอร์ดมีหญิงสาวคนหนึ่งตั้งกระทู้
ชื่อผู้โพสต์คือ: ฝาแฝด
สถานะโซเชียล: พึ่งภูเขา ภูเขาก็ถล่ม พึ่งคน คนก็หนี ฉันจะเป็นร่มกันดารให้ตัวเอง
เนื้อหากระทู้:
「ฉันสมัครงานผู้ดูแลผู้ป่วยที่บ้านพักคนชราแห่งนี้ผ่านทางอินเทอร์เน็ตสำเร็จแล้ว เดือนหน้าก็จะเริ่มงาน ตอนนี้กำลังคิดว่าจะเช่าบ้านอยู่ข้างนอก หรือพักในหอพักพนักงานดี
ได้ยินมาว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในหอพักของบ้านพักคนชรา มีพนักงานที่ทำงานอยู่ข้างในบ้างไหม ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย ฉันจะใช้คำตอบของพวกคุณตัดสินใจว่าจะเช่าบ้านหรือไม่