“ไม่กวนแล้วค่ะ ตอนนี้พี่สาวกำลังสับสนมาก” ในหัวของซูชิงอวี๋ยุ่งเหยิงไปหมด
ฉีฝูปิดหนังสืออย่างว่าง่าย “งั้นหนูอยู่คุยเป็นเพื่อนพี่นะคะ”
“ได้สิ ลองเล่าเรื่องของตัวเองให้พี่ฟังหน่อย” สิ่งที่ซูชิงอวี๋ต้องการที่สุดก็คือเบาะแส
ฉีฝูเท้าคาง เล่าเสียงแผ่วเบา “แม่ของหนูเสียตั้งแต่หนูยังเล็ก หลังจากแม่จากไป พ่อก็ซึมเศร้าอยู่นาน จนกระทั่งคุณครูตงมาบรรยายที่กลุ่มบริษัท พ่อถึงกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
ตอนคุณครูตงสอน เธอเข้มงวดมาก
เมื่อก่อนมีเด็กผู้หญิงตัวผอมเล็กคนหนึ่ง เสียงเพี้ยน แถมไม่มีพรสวรรค์ด้านดนตรีเลยสักนิด เพลงที่คุณครูตงให้ฝึก เธอก็เล่นไม่ได้ จึงถูกตำหนิอยู่บ่อย ๆ
แต่หนูไม่เหมือนกันค่ะ คุณครูตงดีกับหนูมาก เธอเคยถามด้วยว่าหนูอยากให้เธอมาเป็นแม่คนใหม่ไหม แล้วรับรองว่าจะดีกับหนูและพ่อ”
ฟังดูเหมือนมีเรื่องซุบซิบอยู่ด้วย
“พ่อของเธอกับคุณครูตงได้คบกันไหม?”
ซูชิงอวี๋หยิบน้ำแร่จากกระเป๋าเป้สีดำ แล้วสั่งมันฝรั่งทอดจากแอปสมบัติใต้พิภพ ก่อนส่งทั้งหมดให้ฉีฝูเป็นสัญญาณให้เล่าต่อช้า ๆ
ฉีฝูประคองขวดน้ำแร่ขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
เธอส่ายหน้า ก้มหน้าซึมเซา น้ำเสียงหม่นหมอง “ไม่ค่ะ หนูบอกพ่อว่าอยากให้คุณครูตงอยู่ด้วย เราจะได้สร้างครอบครัวเล็ก ๆ ขึ้นมาใหม่ แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน
แต่พ่อโกรธมาก พ่อดุหนู บอกว่าหนูไม่ควรลืมแม่ ถึงแม่จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังมีวิธีพาแม่กลับมาได้”
“กลับมา?” ซูชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนที่ตายไปแล้วจะกลับมาได้อย่างไร?”
“มีวิธีค่ะ” ฉีฝูตอบอย่างไร้เดียงสา “พ่อบอกว่า ถ้าแค่ทำวิจัยเกี่ยวกับ「มัน」และเข้าใจวิธีที่มลพิษบิดเบือนกาลเวลากับมิติได้ ก็จะพาแม่กลับมาได้”