หลออีพาซูชิงอวี๋มายังห้างสรรพสินค้าแห่งเดียวของถนนสายฝนอีกครั้ง ห้างขนาดมหึมาแห่งนี้ดูเก่าแก่ทรุดโทรมจากภายนอก มีมอสสีเขียวขึ้นปกคลุมเต็มไปหมด
คล้ายกับดันเจี้ยนก่อนหน้าของซูชิงอวี๋มาก
สิ่งที่ต่างกันคือ ห้างแห่งนี้คึกคักกว่า และร้านค้าทุกแห่งข้างในก็เปิดให้บริการ
ผู้คนเดินกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ถือถุงช้อปปิ้งเข้าออกห้าง
หลออีบอกว่าในห้างแห่งนี้ไม่มีดันเจี้ยน แล้วส่งสัญญาณให้ซูชิงอวี๋เข้าไปดูได้
แต่ซูชิงอวี๋ระมัดระวังตัว จึงไม่ยอมเข้าไป
เพราะเธอเห็นคนส่งอาหารสวมเสื้อสีเหลืองกับสีน้ำเงิน จอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กไว้หน้าห้าง มือยังถือกล่องอาหารอยู่
หลออียิ้มแล้วพูดว่า “เข้าไปในห้างแล้วถอดเสื้อกันฝนได้
เดิมทีบ่ายวันนี้ฉันอยากไปเดินห้างกับเธอด้วยกัน
ถ้าเธอไม่อยากไป เราก็ไปเดินเล่นที่อื่นกันได้
ถนนสายฝนเล็กมาก ที่เที่ยวก็มีไม่เยอะ”
“ไปที่อื่นกันเถอะ” ซูชิงอวี๋หันหลังเดินจากไป
ฝนค่อย ๆ ซาลง
สองข้างถนนมีขอทานที่มีเห็ดขึ้นตามตัวอยู่บ้าง นั่งใต้ชายคาบ้าน มือถือถ้วยแตก ออกมาขอทาน
ทันใดนั้น ทีมลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งในชุดป้องกันสีขาวก็ปรากฏตัว พวกเขาถือเครื่องตรวจจับ ใช้สแกนร่างขอทานที่มีเห็ดขึ้นอยู่ หากเครื่องส่งเสียงเตือนแหลมขึ้นมา ทีมลาดตระเวนก็จะจับตัวขอทานคนนั้นไป
หลออีสะบัดน้ำฝนออกจากเสื้อกันฝน แล้วกำชับด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ถ้าเธอจะอยู่ที่นี่ ต้องหมั่นเปลี่ยนเสื้อผ้าและรักษาความสะอาด เวลาออกจากบ้านต้องสวมเสื้อกันฝนแบบปิดมิดชิด ไม่อย่างนั้นร่างกายจะมีเห็ดขึ้นได้ง่ายมาก”