ฟัน? อย่านะ!
มาค้าขายสัตว์กันหรือไง ถึงได้ตรวจฟันด้วย
ซูชิงอวี๋ดึงผ้าห่มขึ้นอย่างเงียบเชียบ เม้มริมฝีปากแน่น แล้วคลุมหัวด้วยผ้าห่ม
ห้ามเผยฟันออกมาเด็ดขาด
จากนั้นเธอยื่นมือข้างหนึ่งออกมา โยนธนบัตรเงินตราใต้พิภพใบละร้อยลงไปตามขอบเตียง
ธนบัตรเงินตราใต้พิภพร่วงลงมาราวกับผีเสื้อกำลังโบยบิน
เฉินม่านอวี่คงมองไม่เห็นชัด เธอหัวเราะ “ฮิ ๆ” พร้อมโน้มตัวลงต่ำกว่าเดิม ร่างทั้งร่างแนบเข้ามาใกล้ ลมหายใจเย็น ๆ ดัง “ฮืดฮาด” ราวกับจะพ่นใส่ใบหน้าของซูชิงอวี๋
“ฉันรู้นะว่าเธอยังไม่หลับ แกร๊ก ๆ ๆ… รีบอ้าปากสิ… ให้ฉันจับฟันของเธอดูหน่อย”
ทันทีที่ซูชิงอวี๋อ้าปาก เฉินม่านอวี่ก็จะหักฟันของเธอออกมาได้
“เธอไม่ได้เป็นห่วงเรื่องฟันของฉันหรอกหรือ?
เพื่อนร่วมงานที่ดี… แกร๊ก ๆ ๆ… ก็ควรช่วยเหลือกันสิ”
ซูชิงอวี๋ปิดตาเงียบ ๆ แล้วโยนธนบัตรเงินตราใต้พิภพลงไปอีกใบ
เฉินม่านอวี่สังเกตเห็นว่าสิ่งที่ลอยลงไปคือธนบัตรเงินตราใต้พิภพ
เงินตกลงไปแล้ว
คราวนี้เฉินม่านอวี่ไม่ได้พยายามปลุกซูชิงอวี๋
ท่าทีที่กำลังขยับเข้ามาใกล้หยุดลง เธอเอียงคอมองธนบัตรเงินตราใต้พิภพที่ลอยลงไป
เธอหยุดนิ่งอยู่นาน
จากนั้นก็ค่อย ๆ ย่อง ขยับตัวลงจากเตียงของซูชิงอวี๋อย่างเบามือ กลัวจะรบกวนซูชิงอวี๋ที่ “กำลังหลับสนิท”
เสียงซอกแซกดังขึ้น เธอก้มเก็บธนบัตรเงินตราใต้พิภพสองใบที่พื้น
ในความมืด เธอมองเห็นมูลค่าบนธนบัตร เงินจำนวนนี้พอให้เธอไปซื้อฟันได้อีกซี่
เฉินม่านอวี่เงยหน้ามองเตียงของซูชิงอวี๋ แล้วก้มมองธนบัตรเงินตราใต้พิภพที่เก็บได้
แม้แต่สิ่งประหลาดสยองก็ยังโลภ
ถึงเงินจำนวนนี้จะพอให้เธอซื้อฟันเพิ่มได้อีกซี่ แต่เธอก็ยังอยากได้ฟันในปากของซูชิงอวี๋
เฉินม่านอวี่จึงปีนกลับขึ้นไปบนเตียงของซูชิงอวี๋ ทำท่าเดิมต่อไป พยายามส่งเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้ซูชิงอวี๋ตอบสนอง