ซูชิงอวี๋กัดคุกกี้ไปคำหนึ่ง รู้สึกว่าค่อนข้างแห้ง จึงวางส่วนที่เหลือลงบนจานแล้วถามว่า “เสี่ยวเตี๋ยให้พ่อทำให้นายกลายเป็นแบบนี้หรือ?”
【กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】กฎของจดหมายจากจวงเสี่ยวเตี๋ย ข้อที่ 6
【มิตรภาพที่มีสามคนไม่มีอยู่จริง】
จุดยืนของตู้อวี๋กับจวงเสี่ยวเตี๋ยแตกต่างกัน
จวงเสี่ยวเตี๋ยอยากให้ซูชิงอวี๋จากไป ส่วนตู้อวี๋อยากให้ซูชิงอวี๋กลับมา
เมื่อเห็นว่าซูชิงอวี๋ไม่ชอบคุกกี้ชนิดนี้ ตู้อวี๋ก็โยนคุกกี้กับจานทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ
เขารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง พ่อครัวคนนั้นทำคุกกี้ที่ตัวเล็กชิงอวี๋ชอบกินไม่ได้ เขาไม่ควรปล่อยพ่อครัวคนนั้นไปเลย น่าจะเก็บไว้เป็นของเล่นเสีย
ตู้อวี๋ใช้นิ้วปัดปอยผมที่หน้าผาก ปิดบังรอยแผลไว้ “พ่ออยู่ในโลกภายนอกมาตลอด คอยปกป้องความปลอดภัยของแม่
น้องสาวที่ตื่นขึ้นมาไม่รู้อะไรเลย ส่วนน้องสาวที่หลับใหลนั้นอันตรายมาก
น้องสาวมีความสุข มีพ่อกับแม่คอยอยู่เคียงข้าง และยังมีเธอเป็นเพื่อนอีกคน แต่ฉันไม่มีอะไรเลย แม้แต่ความทรงจำวัยเด็กก็ยังถูกพรากไปในกองเพลิงครั้งนั้น
น้องสาวที่หลับใหลไม่อยากให้เธอกลับมา เธอให้พ่อถอนขนปีกของฉัน หักปีกฉัน เพื่อไม่ให้ฉันล่อลวงเธอ
เรื่องแค่นี้จะยากอะไรสำหรับฉันล่ะ? ฉันก็แค่ส่งผู้ควบคุมหุ่นเชิดของฉันออกไป ให้เขาไปหาเธอ ตอนที่เขาเจอเธอ เขาได้บอกหรือเปล่าว่าฉันรอเธออยู่ตลอด ให้รีบกลับมาเป็นของเล่นของฉันน่ะ?”
ผู้ควบคุมหุ่นเชิดของตู้อวี๋ชื่อจางจื่อคุน ตอนที่เขาพบซูชิงอวี๋ในธนาคารแห่งสวรรค์และปฐพี มลพิษในตัวเขาก็รุนแรงมากแล้ว