หลับคลุมโปงอยู่ทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็ถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น
ซูชิงอวี๋ขยี้ดวงตาที่งัวเงีย เห็นว่าเฉินม่านอวี่ลุกขึ้นก่อนแล้ว
เธอหวีผมยาวอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า จากนั้นเปิดโถเซรามิก ใช้นิ้วแตะชาดสีแดงสดขึ้นมาเล็กน้อย แล้วแต้มลงบนริมฝีปาก
“ตื่นแล้วหรือ เมื่อคืนหลับสบายดีไหม?” เฉินม่านอวี่เอียงศีรษะ ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างมีเลศนัย “วันนี้เป็นวันแรกที่เธอมาทำงาน ขอให้งานราบรื่นนะ
ฉันไม่อยากเปลี่ยนเพื่อนร่วมห้องตั้งแต่วันแรกหรอก”
ซูชิงอวี๋ยืดเส้นยืดสาย เพียงกล่าวกับเฉินม่านอวี่อย่างสุภาพว่า “อรุณสวัสดิ์” จากนั้นก็เปลี่ยนชุดทำงาน ยกกะละมังไปล้างหน้าแปรงฟัน
หอพักพนักงานไม่มีห้องน้ำส่วนตัว ต้องไปล้างหน้าที่อ่างน้ำรวม
น้ำเย็นเฉียบสาดใส่ใบหน้า ช่วยชะล้างความง่วงงุนให้หายไป
ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงครึ่ง
กฎของโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง ข้อแรก ประโยคแรก
[เวลาทำงานคือตั้งแต่ 9 โมงถึง 17 โมง เวลาพักกลางวันคือตั้งแต่ 12 โมงถึง 13 โมง]
เพราะโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิงไม่จัดอาหารเช้าให้ ซูชิงอวี๋จึงทำได้เพียงสั่งอาหารผ่านแอปสมบัติใต้พิภพ
อาหารที่มนุษย์กินได้เหล่านี้มีราคาแพงกว่าในโลกความจริงหลายเท่า
หลังจากกินจนอิ่ม ซูชิงอวี๋ก็เดินออกจากหอพักพนักงาน มุ่งหน้าไปยังโซนสำนักงาน
ระหว่างทางไปโซนสำนักงาน ซูชิงอวี๋กลับเห็นโรงอาหารเข้า
ที่หน้าต่างขายอาหารทุกบานในโรงอาหารมีป้าตักข้าวยืนอยู่ ด้านหน้าวางอาหารน่ากินไว้เต็มไปหมด ทว่าคนที่เข้าไปกินข้างในกลับมีเพียงไม่กี่คน