ซูชิงอวี๋ทนกับความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาเมื่อเฉินม่านอวี่ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะลดเสียงลงพูดว่า “เรื่องเงิน ฉันมีเหลือเฟือ
สิ่งสำคัญคือดูว่าเธอมีความสามารถอะไร
พูดตามตรง ฉันไม่สนใจสิ่งประหลาดสยองระดับต่ำหรอก”
เฉินม่านอวี่ใช้นิ้วลูบเส้นผมยาวสลวยของซูชิงอวี๋ “ขอแค่เธอยอมจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสม ฉันก็ช่วยแยกแยะได้ว่าสิ่งที่เธอเจอเป็นมนุษย์หรือสิ่งประหลาดสยอง
ถ้าเป็นมนุษย์ ฉันบอกราคาของอวัยวะแต่ละชิ้นบนร่างเขาได้ ถ้าเป็นสิ่งประหลาดสยอง ฉันก็ดูออกว่ามันอยู่ระดับไหน”
ความสามารถของเธอไม่ได้แข็งแกร่งนัก แถมยังถูกแทนที่ได้ง่าย
“แล้วตัวเธอเองอยู่ระดับไหนล่ะ” ซูชิงอวี๋ถาม
“เอาเส้นผมของเธอมาให้ฉัน หรือไม่ก็ให้ธนบัตรเงินตราใต้พิภพหนึ่งร้อยใบ แล้วฉันจะตอบคำถามนี้”
ซูชิงอวี๋ล้วงธนบัตรเงินตราใต้พิภพหนึ่งร้อยใบออกจากกระเป๋า
เฉินม่านอวี่รับไป สูดดมอย่างตื่นเต้น แล้วตอบว่า “ที่รัก ฉันอยู่ระดับสีเขียว”
สมกับเป็นสิ่งประหลาดสยองระดับต่ำอีกแล้ว
ยิ่งระดับของสิ่งประหลาดสยองสูงเท่าไร ก็ยิ่งหยิ่งยโสและหายาก โดยทั่วไปแล้วพวกมันจะไม่ทำพันธสัญญากับมนุษย์เอง
เฉินม่านอวี่ลูบริมฝีปากแดงอวบอิ่มของตน ยังคงรักษาความคิดและวิธีพูดแบบมนุษย์ไว้ เธอคิดว่าทำแบบนี้จะขายตัวเองได้ง่ายกว่า
“ทำพันธสัญญากับเธอแค่คนเดียวในดันเจี้ยนนี้ได้ไหม”
“เธอไม่ยอมพาฉัน… แกรก แกรก แกรก… ออกไปจากที่นี่เหรอ” ใบหน้าของเฉินม่านอวี่เริ่มบิดเบี้ยว ก่อนจะกรีดร้องขึ้นมาทันที “ทำไมเธอไม่ยอมพาฉันออกไป!