ไม่รู้ว่าขนนกสีชมพูนั่นเป็นขนบนตัวตู้อวี๋หรือเปล่า
ถ้าใช่ ซูชิงอวี๋ก็อยากถอนจนเขาหัวล้าน
คิดได้เช่นนั้น ซูชิงอวี๋จึงประสานมือเข้าด้วยกัน คิ้วตาโค้งงามราวจันทร์เสี้ยว โน้มตัวไปข้างหน้า เปลี่ยนท่าทีจากเดิมที่ผลักไสผู้คนให้ห่างออกไปพันลี้ น้ำเสียงอ่อนโยนและเป็นกันเอง “ท่าทีของฉันกับคุณไม่เป็นมิตรมากพอหรือ
ไปกันเถอะ เราไปแจ้งงานกับหัวหน้าด้วยกัน”
ส่วนตู้อวี๋ก็พร่ำกล่าวโทษซูชิงอวี๋เป็นชุดใหญ่ ว่าเธอมีท่าทีและพฤติกรรมเย็นชากับเขา
ซูชิงอวี๋ปิดกั้นคำบ่นพึมพำเหล่านั้นออกจากหูโดยอัตโนมัติ
ไม่ว่าตู้อวี๋จะพูดอะไร เธอก็เลือกตามใจเขาไปเสียหมด
ตู้อวี๋บ่นอยู่นานกว่าสิบนาทีเต็ม ท้ายที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่า ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้หัวใจและแปรปรวน
ซูชิงอวี๋กล่าวว่า “คุณพูดถูกทุกอย่างเลย ยิ้ม.jpg”
ตู้อวี๋ส่งขนนกสีชมพูเส้นนั้นให้ซูชิงอวี๋ พร้อมแนบคำแนะนำการใช้งานอย่างเอาใจใส่ “ระวังเรื่องเวลาด้วย ขนนกจะลุกไหม้ได้แค่หนึ่งชั่วโมง
เมื่อมันไหม้หมด ประสิทธิภาพก็จะหายไปด้วย
ขอเตือนด้วยความหวังดีว่า มันใช้ได้กับสิ่งประหลาดสยองระดับสีทองลงไปเท่านั้น ใช้กับระดับสีแดงไม่ได้”
“มีข้อจำกัดทั้งเวลาและเป้าหมายการใช้งานสินะ” ซูชิงอวี๋ใช้นิ้วสองนิ้วคีบตรงโคนขนนกแล้วพินิจดู
พอมีข้อจำกัด ก็ไม่น่าสนใจเท่าไรแล้ว
“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” ตู้อวี๋กอดอก น้ำเสียงสูงขึ้น “คุณคิดว่าบนโลกนี้จะมีสิ่งประหลาดสยองระดับสีแดงอยู่สักกี่ตัวกัน