ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งสวมถุงมือสีขาวและหน้ากากป้องกันสารพิษ ชุดทำงานสีขาว พุ่งเข้ามา
ซูชิงอวี๋มองใบหน้าของพวกเขาไม่ชัด เห็นเพียงว่าคนเหล่านั้นถือกระบอกพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วพ่นใส่หน้าหวังจวิน
ละอองน้ำสีแดงจากกระบอกพ่นน้ำดูราวกับผ้าโปร่ง ปกคลุมใบหน้าบิดเบี้ยวของหวังจวิน
ทั้งที่เป็นเพียงละอองน้ำแผ่วเบา แต่เมื่อสัมผัสใบหน้าของหวังจวิน กลับเหมือนมีเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มลงไป จุดแดงเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเขาเต็มไปหมด
หวังจวินส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง
ละอองน้ำสีแดงซึมผ่านรูขุมขนเข้าไปในร่างกายของเขา
เมื่อคราบน้ำแห้ง จุดแดงเล็ก ๆ บนใบหน้าก็หายไปอย่างรวดเร็ว
“อย่าพาฉันไป! ฉันไม่ได้ป่วย!” หวังจวินยื่นมือคว้าไปในอากาศอย่างสะเปะสะปะ
ยิ่งมีสติชัดเจนขึ้น ความเจ็บปวดก็ยิ่งแจ่มชัด
เขาดึงชุดทำงานลง พยายามปกปิดผิวหนังที่เน่าเปื่อย
ละอองน้ำสีแดงตกลงบนตัวเขา แววตาของเขากลับมาปลอดโปร่งชั่วขณะ
พนักงานในชุดทำงานสีขาวจับแขนที่กำลังดิ้นรนของหวังจวินไว้ แล้วลากเขาออกไป
หวังจวินดิ้นรนอย่างรุนแรง เขาเบิกตาที่สิ้นหวัง น้ำตาไหลพรากจากหางตา ถึงกับยื่นมือมาขอความช่วยเหลือจากซูชิงอวี๋
“พี่ซู! คุณเป็นหัวหน้าของผม! ช่วยผมด้วย!”
ซูชิงอวี๋ได้แต่ช่วยอะไรไม่ได้
เธอไม่อาจจับมือทุกคนที่ยื่นมาหาเธอได้
หวังจวินถูกลากออกไป
พนักงานคนอื่น ๆ กระซิบกระซาบกัน
“มีคนป่วยอีกแล้ว”
“สวรรค์ ไม่รู้ว่าเขาจะได้กลับมาอีกไหม”
“คนที่ถูกลากไปแล้วจะกลับมาได้ยังไง ได้ยินว่าโรคผิวหนังเน่าเปื่อยแบบนั้นเกิดจากดื่มเครื่องดื่มมั่วซั่ว”
“ขนาดนี้ยังดื่มผิดได้ โง่จริง ๆ!”