“ไม่เป็นไร”
ซูชิงอวี๋ออกจากตรงนั้น จากนั้นเปิดรูปที่เพิ่งถ่ายไว้ แล้วค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้อำนวยการ ก่อนบันทึกลงในรายชื่อผู้ติดต่อบนโทรศัพท์ของตัวเอง
ช่วงมื้อกลางวัน จู่อวี้ส่งข้อความในกลุ่ม บอกทุกคนว่าแจ็กสันได้รับบาดเจ็บและต้องการความช่วยเหลือ
แจ็กสันทำงานเป็น รปภ. มีกุญแจสำหรับเปิดประตูทุกบานในบ้านพักคนชรา
เหวินเสวี่ยฉาตอบว่า: พี่จู่อวี้ พี่อยู่ใกล้ห้องพยาบาลกว่า ลองช่วยทำแผลให้พี่แจ็กสันเบื้องต้นก่อนได้ไหม ทางนี้ฉันถูกขังอยู่ ไปไหนไม่ได้
จากนั้นยังแนบสติกเกอร์หมาหน้าตาเอ๋อมาให้ด้วย
จู่ ๆ แจ็กสันก็ส่งรูปเซลฟี่เข้ามาในกลุ่ม
ใบหน้าของเขาเต็มพื้นที่ทั้งรูป
ใต้แก้มขวา ใกล้กับลำคอ มีรอยเล็บข่วนอันน่าสยดสยอง เลือดยังคงไหลออกมาจากบาดแผล
เพราะใบหน้าอยู่ใกล้หน้าจอมาก ซูชิงอวี๋จึงดูจากรูปไม่ออกว่าเขาอยู่ที่ไหน
ซูชิงอวี๋: แจ็กสัน คุณอยู่กับจู่อวี้หรือเปล่า?
แจ็กสันไม่ตอบข้อความ แต่จู่อวี้กลับเป็นคนพิมพ์ตอบ
จู่อวี้: พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ฉันมองลงมาจากชั้นบน เห็นแจ็กสันกุมหน้าแล้วคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น ดูเหมือนเจ็บมาก เขากวักมือเรียกฉัน ราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ
ซูชิงอวี้รู้สึกว่าการบาดเจ็บของแจ็กสันมีพิรุธ
เธอตอบกลับ: @แจ็กสัน อดทนหน่อย ค่อยคุยกันตอนพวกเราสี่คนมาเจอกันคืนนี้
เหวินเสวี่ยฉาอ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะ ก่อนพูดกับสือซานที่เดินตามอยู่ข้างกายว่า “ดูสิ คนฉลาดในโลกนี้มีมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ทุกครั้งที่ฉันออกไปช่วยหลอกคนอื่นให้เจ้า ฉันลำบากแทบแย่ คนพวกนั้นหลอกยากขึ้นทุกที แต่ละครั้งฉันต้องเสี่ยงถูกจับได้ทั้งนั้น