คุณย่าพยักหน้า
เมื่อครู่ ซูชิงอวี๋เหลือบเห็นว่าตอนเธอกระซิบกระซาบกัน บรรดาคนชราที่นอนอยู่บนเตียงต่างพากันตั้งใจฟัง เอนตัวเข้าหาขอบเตียง พยายามฟังให้ชัดว่าเธอกำลังพูดอะไร
“ปัง ๆ ๆ—”
พยาบาลชุดขาวเริ่มใช้กล่องยาเคาะประตูห้องพัก
เสียงเคาะดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามเวลาที่ผ่านไป
ดูเหมือนพยาบาลชุดขาวจะเริ่มหมดความอดทนแล้ว
ซูชิงอวี๋ได้ยินพยาบาลชุดขาวเร่ง จึงบอกคุณย่าว่า “ดึกแล้ว ฉันกลับก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่”
จู่ ๆ คุณย่าก็คว้าตัวซูชิงอวี๋ไว้ ดวงตาของเธอลึกล้ำและมืดมน ไม่ต่างจากทะเลสาบดำแห่งนั้น ผมสีขาวซีดสยายยุ่งเหยิงอยู่บนบ่าผอมแห้งเหลือแต่กระดูก นิ้วมือแหลมคมราวกับกรงเล็บ จิกแขนซูชิงอวี๋จนเจ็บเล็กน้อย
เธอพูดเสียงเย็นเยียบว่า “หลานรัก ย่าชอบอยู่กับหนูตามลำพัง พอเหลือแค่เราสองคน ย่าจะมอบของขวัญให้ชิ้นหนึ่ง”
“ได้ค่ะ” ซูชิงอวี๋เดาว่าน่าจะเป็นของประหลาดสยองหรือเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับดันเจี้ยน “ฉันจะมาหาคุณย่า”
หลังซูชิงอวี๋ออกจากห้อง พยาบาลก็เข้ามา
เธอปิดประตู
ซูชิงอวี๋มองผ่านช่องประตูที่กำลังจะปิด เห็นคุณย่านั่งอยู่บนวีลแชร์เก่าโทรม ดวงตาเหม่อลอย จ้องมุมมืดในห้องเงียบ ๆ
แสงไฟซีดจางตกกระทบบนใบหน้าแก่ชรา ริ้วรอยลึกฝังอยู่ทั่วใบหน้า ราวกับร่องรอยที่กาลเวลาสลักไว้
เงาโดดเดี่ยวทอดยาวบนพื้น ความมืดอึมครึมไร้ชีวิตโอบล้อมร่างเธอไว้ เธอไม่ต่างจากเตียงเหล็กขึ้นสนิม ขาโต๊ะที่หักไปข้างหนึ่ง และโซฟาหนังลอกในห้อง ราวกับเฟอร์นิเจอร์ชำรุดที่หมดประโยชน์และกำลังจะถูกคนทิ้ง