“นังผู้หญิงสารเลว แกนี่มันใจร้ายจริง ๆ!”
ซวี่ชวยสาดคำหยาบคายทุกคำที่นึกออกใส่ซูชิงอวี๋ แต่คำพูดเหล่านั้นถูกซูชิงอวี๋กรองออกโดยอัตโนมัติ กลายเป็นตัวอักษรมั่ว ๆ ลอยวนอยู่ในสมองของเธอ
“จะด่าช้า ๆ ก็ได้ ฉันจะรอคุณอยู่ตรงนี้สิบนาที”
ซูชิงอวี๋ไม่ถือสา เธอหาวแล้วพิงกำแพง ก้มหน้ากดตั้งเวลาบนนาฬิกาข้อมือ
เธอชอบช่วงเวลาสิบนาทีแบบนี้ เหมือนเวลาพักระหว่างคาบเรียน ช่วยให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดได้ผ่อนคลายลงบ้าง
“มาทำข้อตกลงกันเถอะ
ถ้าคุณยอมตอบคำถามของฉัน ฉันจะดูแลแฟนสาวผู้น่าสงสารของคุณให้เอง”
ซูชิงอวี๋มีความอดทน แต่ก็ไม่มากนัก
เขาไม่สนใจว่าซูชิงอวี๋จะพูดอะไร ยังคงด่าทอต่อไป
จนกระทั่งด่าครบสิบนาที หลังซูชิงอวี๋หยุดจับเวลาและกำลังจะเปลี่ยนสีหน้า ซวี่ชวยก็สงบอารมณ์ลงในทันที น้ำเสียงไร้คลื่นอารมณ์ “คุณจะถามอะไร ผมจะให้ความร่วมมือ”
เอ่อ...
เมื่อเห็นว่าเขายอมให้ความร่วมมือ ซูชิงอวี๋จึงถามว่า “คนที่ให้กฎกับคุณก่อนหน้านี้เป็นใคร?
เขาพูดอะไรกับคุณบ้าง?”
ซวี่ชวยนึกถึงชายคนนั้นที่เคยพบมาก่อน แล้วพูดอย่างเสียดายว่า “เขาเป็นเพื่อนรักของผม
เรารู้จักกันตอนทำงานอยู่ในโรงงานแห่งนี้ หลังเลิกงานก็มักจะไปกินข้าวด้วยกัน
ผมรู้แค่ว่าเขาเข้ามาทำงานที่นี่ผ่านการสมัครงาน และเป็นคนแรกที่ค้นพบว่าในโรงงานยังมีโซนทดลองอีกแห่ง
เขาบอกว่าโรงงานทั้งแห่งเป็นสนามทดลองขนาดใหญ่ พวกเราทุกคนคือเครื่องสังเวยในนั้น
เขาบอกว่าแม้โลกภายนอกจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่พวกเราก็ควรหนีออกจากที่นี่