“ตัวเล็กชิงอวี๋~” ตู้อวี๋ไม่รู้โผล่มาจากมุมไหน เขาเป่าปอยผมข้างหูของซูชิงอวี๋ “คิดถึงฉันไหม? คิดถึงฉันหรือเปล่า?
วันนี้ฉันหล่อไหม ฉันแต่งตัวมาเพื่อเจอเธอโดยเฉพาะเลยนะ!”
ซูชิงอวี๋มองเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดบนตัวเขา แล้วพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขามีผิวขาวซีด กระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมาเล็กน้อยดูซีดเซียว
การแต่งตัวสุดขีดกระตุ้นโดพามีนทำให้เขาดูแตกต่างจากคนอื่นในโรงงานเครื่องดื่มอันเงียบเหงาแห่งนี้
ราวกับนกยูงที่กำลังรำแพนหาง
ดวงตาสีชมพูของตู้อวี๋เต็มไปด้วยความน้อยใจ เขาบ่นจ้อว่า “เราสองคนไม่ได้เจอกันตั้งสองวันเต็ม ๆ แล้วนะ
สองวันเท่ากับ 48 ชั่วโมง 2,880 นาที 172,800 วินาที!
ฉันรอจนแทบจะเหี่ยวเฉาแล้ว”
“ตอนนี้ฉันกำลังจะไปพบผู้อำนวยการ” ริมฝีปากของซูชิงอวี๋มีรอยยิ้มบาง ๆ ทว่าแววตากลับห่างเหินขึ้นหลายส่วน ตู้อวี๋เป็นเหมือนตัวแปรรบกวนของดันเจี้ยนนี้ หากอยู่กับเขานานเกินไป จังหวะของเธอจะถูกรบกวน
“รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ เธออยากไปจากที่นี่หรือไง?
อย่าเพิ่งไปสิ ถ้าฉันบอกว่าเธอว่ายเข้ามาอยู่ในใจฉันแล้ว เธอจะเชื่อไหม?” น้ำเสียงของตู้อวี๋ไพเราะ นุ่มนวลแฝงความอาลัยอาวรณ์ ราวกับคนรักผู้เปี่ยมเสน่หา “ถ้าเธอยอมมาเล่นกับฉัน ฉันจะพาเธอไปบริษัทใหญ่
มาเป็นของเล่นของฉันเถอะ เธอจะปลอดภัยแน่นอน”
โดยทั่วไปแล้ว สิ่งประหลาดสยองกับมนุษย์มีความสัมพันธ์กันแบบผู้ล่ากับเหยื่อ
มนุษย์เปรียบเสมือนน่องไก่ชุ่มฉ่ำแสนอร่อยที่วางอยู่ตรงหน้าสิ่งประหลาดสยอง